Χειμώνας. Κρύο. Ο μέσος θνητός, ακολουθώντας το αμβλυμένο από το πέρασμα στο
δυτικό τρόπο ζωής ένστικτό του, περιορίζει τις κινήσεις του. Φροντίζει να
βρίσκεται σε οικείο, ζεστό περιβάλλον, προφυλαγμένος από τα στοιχεία της
φύσης.
Ο μέσος θνητός όμως. Ο ψαροκυνηγός δεν είναι τέτοιο πράγμα. Άραγε
γίναμε ψαροκυνηγοί για να ξεφύγουμε από αυτό το «μέσο», την αβάσταχτη
ελαφρότητα του είναι, το όριο που σημαίνει ανιαρή ισορροπία, ή ήμασταν
πάντα, έτσι ή αλλιώς, ανισόρροποι; Αν ο χαρακτηρισμός ακούγεται βαρύς, πώς
νομίζετε άραγε ότι φαινόμαστε στα μάτια ενός «μέσου θνητού» που τις
χειμωνιάτικες Κυριακές τρώει λουκάνικα ψημένα στο τζάκι, όταν μας βλέπει να
τσαλαβουτάμε στα ψοφίδια ντυμένοι παρδαλά -ή μαύρα, γυαλιστερά- κολάν; Πώς
άραγε γίνεται να καταλάβει τη θαλπωρή που βρίσκεται κρυμμένη πίσω από το
κρύο και τις στολές, μέσα στην ψυχή μας, όταν παίρνουμε εκείνη την
τελευταία, ζωογόνο ανάσα πριν τη βουτιά; Πώς θα νιώσει τη συναισθηματική
πληρότητα της στιγμής που το ψάρι σπαρταράει για τελευταία φορά στα χέρια
μας, ή μετά, όταν με μια κούπα ζεστό τσάι στο χέρι το καμαρώνουμε
μελαγχολικά να σβήνει τα χρώματά του στο ντεκ, κάτω από το βαρύ, μολυβένιο
ουρανό;
Χειμώνας. Κρύο. Τις μέρες χωρίς ψάρεμα γυμνάζομαι για να είμαι σε φόρμα, ενώ
το σκούρο, μελαγχολικό τοπίο δημιουργεί την προδιάθεση για ανάγνωση,
φιλοσοφία ή και τα δύο μαζί. Διαβάζω:
«Twenty years from now, you will be more disappointed by the things you
didn’t do than by the ones you did do. So throw off the bowlines. Sail away
from the safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream.
Discover». Δηλαδή:
«Σε είκοσι χρόνια από τώρα θα είσαι περισσότερο απογοητευμένος για πράγματα
που δεν έκανες, παρά από αυτά που έκανες. Γι αυτό λοιπόν λύσε τους κάβους.
Πλεύσε μακριά από το ασφαλές λιμάνι. Πιάσε τους αληγείς άνεμους στα πανιά
σου. Εξερεύνησε. Ονειρέψου. Ανακάλυψε».
Το κείμενο είναι του Μαρκ Τουαίην. Αφιερωμένο στο μέσο θνητό και σ’ όλους
τους ψαροκυνηγούς.
Χειμώνας. Κρύο. Το ψαροτούφεκο αυτήν την εποχή αποκτά άλλο χαρακτήρα. Το
καλοκαίρι ο ψαροκυνηγός ταυτίζεται με τη θάλασσα. Τώρα, με ολόκληρη τη φύση.
Και την παρέα. Ομάδες κυνηγών φεύγουν αξημέρωτα ακόμα. Ταξίδι με αυτοκίνητο
με το τρέιλερ να ακολουθεί -η μέθοδος της εποχής. Επαρχιακό δίκτυο, με πεύκα
εκατέρωθεν της ασφάλτου. Χώμα υγρό από την ψιχάλα που σταματάει και
ξαναρχίζει. Θαμπωμένα τζάμια απ’ τις ανάσες και μουσική, άλλοτε δυνατή,
άλλοτε χαλαρή, απόλυτα ελεγχόμενη από το συναίσθημα της στιγμής. « Riders on
the storm. There’s a killer on the road...». Γέλια και δωρεάν ψυχανάλυση.
Φιλίες δημιουργούνται και άλλες, παλιότερες, ενισχύονται. Ιστορίες, με
πρωταγωνιστές χοντρούς, βραχωμένους ροφούς με φόντο γκρι-μολυβί από τη βροχή
που σταματάει και ξαναρχίζει. Πού πάμε όμως;
Ο χειμερινός ψαρότοπος είναι το κλειδί για την κατάκτηση της γνώσης του
ψαροτούφεκου στο κρύο. Χαρακτηριστικά: οδική πρόσβαση, ομαλά εξελισσόμενο
βάθος με ωραία διαμόρφωση ρηχά, προστατευμένος από τον καιρό, άσπρα ψάρια.
Μαζέψαμε για εσάς τους δώδεκα καλύτερους ανά την Ελλάδα, που συγκεντρώνουν
όλα τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά και άλλα ακόμα που θα ανακαλύψετε
εσείς.
Keep spearfishing. Η περιπέτεια μόλις άρχισε.
Δ. Κόλλιας