Editorial

Ωραίο πράγμα το διάβασμα, ανεξαρτήτως εποχής. Πώς είναι η τηλεόραση; Καμία
σχέση. Το πρώτο, σου ανοίγει το μυαλό, σε ταξιδεύει σε μέρη μακρινά και
ονειρεμένα, βάζοντας μάλιστα τη φαντασία να δημιουργήσει εικόνες από τις
λέξεις του συγγραφέα. Το δεύτερο... άσε, δε λέει. Πολύ μιζέρια. Ανοίγεις
πέντε λεπτά και νομίζεις ότι θα σου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι, στην
καλύτερη περίπτωση. Μόνο κάτι ντοκυμαντέρ αξίζουν, αλλά κι αυτά τα βάζουν το
απόγευμα, λες και ενδιαφέρονται οι νοικοκυρές για τις συνήθειες του καρχαρία
τίγρη...
Καρχαρίες...
Μόλις τέλειωσα λοιπόν ένα ακόμα βιβλίο του Carlos Eyles. Ενός καλιφορνέζου
ψαροκυνηγού που έχει γίνει αρκετά γνωστός στο χώρο από τα βιβλία του, στον
οποίο έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στο παρελθόν, σε αυτή και άλλες στήλες.
Ο Carlos Eyles για αυτούς που δεν θυμούνται, είναι αυτός που μέσα από τα
βιβλία του πρωτοέθεσε στο χώρο ερωτήματα και προβληματισμούς για το υδάτινο
περιβάλλον, τα ψάρια και την αρνητική επίδραση του ανθρώπου πάνω τους.
Στηρίζοντας με συνέπεια τις αρχές του, όταν έπαθε ciguatera και του
απαγορεύτηκε να ξαναφάει ψάρι, σταμάτησε το ψαροτούφεκο υποστηρίζοντας ότι
δεν υπάρχει λόγος να το κάνεις αν δεν τρως τα ψάρια. Συμφωνώ. Είμαστε
σπόρτσμεν, αλλά και αυθεντικοί απόγονοι του κυνηγού-συλλέκτη τροφής.
Το βιβλίο που μόλις τελείωσα λέγεται Secret Seas (μυστικές θάλασσες) και
είναι συλλεκτικό, για πολλούς το καλύτερο του συγγραφέα. Πρόκειται για μια
συλλογή ιστοριών για την περιπέτεια του ψαροτούφεκου, τον Ωκεανό και τα
πλάσματά του, ψάρια, δελφίνια και καρχαρίες.
Καρχαρίες...
Στο διήγημα με τον τίτλο "Spooked" (Τρομαγμένος) ο Eyles γράφει: «Υπάρχει
μερικές φορές μια λεπτή, καθαρή γραμμή ανάμεσα στους καρχαρίες της θάλασσας
και στους καρχαρίες που υπάρχουν στο μυαλό μας. Ο Omar Wood, ένας ατρόμητος
κυνηγός των ημερών του, μου είπε ότι η πιο τρομακτική στιγμή του ήταν αφού
είχε χτυπήσει ένα μεγάλο πελαγίσιο στη θάλασσα του Κορτέζ, πολλά χρόνια
πριν, όταν άφθονοι καρχαρίες περιπολούσαν εκείνα τα νερά. Είχε χτυπήσει το
ψάρι χαμηλά στην κοιλιά και μέχρι να το φέρει στην επιφάνεια ο περίγυρος
είχε γεμίσει με κομματιασμένα εντόσθια και αίμα παντού. Ο Omar δεν μπορούσε
να δει ούτε στο ένα μέτρο και φρικάρισε γιατί μπορούσε να νιώσει κάτι με
δόντια κοφτερά σαν ξυράφι να έρχεται σαν τορπίλη προς το μέρος του,
δαγκώνοντας τα πάντα στο διάβα του. Μετά από μερικά ατέλειωτα λεπτά, έφτασε
δίπλα στη βάρκα όπου το νερό ήταν καθαρό. Δεν υπήρχε ούτε ίχνος καρχαρία.
Όλα ήταν ήσυχα. Ο τρόμος του ήταν ένα δημιούργημα του μυαλού, γεννημένο από
αληθινά περιστατικά. Έχει συμβεί σε όλους μας. Ακόμα και οι "κυνηγοί δράκων"
δεν είναι απρόσβλητοι.»
«Θεωρώ τους καρχαρίες φίλους μου» μου είπε ο θρύλος Pipin στη συνέντευξη που
έδωσε για το περιοδικό του επόμενου μήνα. Κι εγώ. Θέλω μάλιστα να βουτήξω
στη Γουαδελούπη με μεγάλους Λευκούς, όπως έκαναν ήδη ο Graeme Duane, o
Brandon Wahlers, o Fred Buyle και αρκετοί ακόμη φίλοι.
Ψάξτε τα βιβλία του Carlos Eyles στο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο amazon.uk. Και
κλείστε επιτέλους την τηλεόραση. Η περιπέτεια συνεχίζεται στο ανοιχτό
πέλαγος.
Stay tuned


Δ. Κόλλιας

Θέρος προ των πυλών. Η μήπως μπήκε κιόλας; Στο βόρειο ημισφαίριο οι θάλασσες
ζεσταίνονται και ηρεμούν. Ψάρια τρόπαια, τα πλέον ποθητά, μετακινούνται μαζικά
προς τα παράκτια. Ελαφρές στολές βγαίνουν από την ντουλάπα, το ίδιο και όπλα μα-
κριά, παντοδύναμα. Η προπόνηση του χειμώνα κάνει πλέον εκείνο το βαθύ κομμάτι
με τα ψάρια που ανακαλύψατε το Φθινόπωρο ελκυστικό και προσιτό - επιτέλους.
Έφτασε η ώρα για τους εθισμένους να εξασκήσουν πάλι την προσφιλή τους τεχνική.
Ή μήπως τέχνη;
Βαθύ ψάρεμα. Μια τέχνη που μετατρέπει τον ψαροκυνηγό σε ένα αθόρυβο, φονικό
όπλο, παρόμοιο και ισοδύναμο με τα διαβόητα θηράματά του. Η έξαψη της προσέγ-
γισης σε είδη αλαζονικά, που σπάνια βλέπεις στα ρηχά, η ευφορία που προκαλείται
από τη φυσιολογία της ελεύθερης κατάδυσης, ο φόβος του βάθους που κάνει τα
παιδιά άνδρες και τους άνδρες γενναιότερους, έσπρωξαν τους ψαροκυνηγούς προς
αυτήν τη ζώνη από τις πρώτες κιόλας μέρες της προσφιλούς μας δραστηριότητας.
Το κυνήγι στο βαθύ γαλάζιο μονοπάτι έγινε εθισμός μη αναστρέψιμος, που ενέπνευ-
σε το Γάλλο γκουρού του σπορ Bernard Salvatori να διατυπώσει το ακόλουθο αξίωμα:
«Υπάρχουν δύο είδη ψαροτούφεκου. Το βαθύ και το άλλο...»
Αυτό βέβαια οδηγεί εύλογα στην απορία: ποιο βάθος θα μπορούσαμε να ορίσουμε
σαν κατώτερο όριο στο βαθύ ψάρεμα; Επίσης, πόσο αντικειμενική μπορεί να είναι
αυτή η εκτίμηση όταν αρκετοί ελεύθεροι δύτες αγγίζουν πλέον τα 100μ. και ο Χέρ-
μπερτ Νιτς μας κοιτάζει από τα 214 μέτρα; Ας κάνουμε λοιπόν μια πιο ανθρώπινη
προσέγγιση. Τα 18 μέτρα είναι μια καλή αρχή. Στο πέρασμα του χρόνου θα ανακα-
λύψουμε πόσο βαθιά θα τελειώσει αυτό το παιχνίδι, αν τελειώσει βέβαια. Επίσης,
με ποιο τρόπο θα γυρίσουμε στα σπίτια μας χαρούμενοι και ασφαλείς, με μερικά
χοντρόψαρα στο ψυγείο και ένα «βαθύ» χαμόγελο.
Προσέξτε και θυμηθείτε: αυτοσεβασμός, αυτογνωσία αλλά κυρίως το ζευγάρι σας
πάντα μαζί. Μετά, καταδυθείτε στα φιλόξενα καλοκαιρινά νερά με την απαράμιλλη
άνεση που παρέχει το συναίσθημα της ασφάλειας. Εξερευνήστε και -γιατί όχι- επα-
ναπροσδιορίστε τα όριά σας.
Δύτριες και δύτες, ελεύθεροι και ψαροκυνηγοί, ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα και ας
βυθιστούμε σε ονειροχώρες ψαριών που έρχονται από το παρελθόν. Η περιπέτεια
μόλις άρχισε.

Δ. Κόλλιας

Ήλιος!
Ήλιος κόκκινος ζεστός -που τραγούδησε κι ο Σαββόπουλος- σηκώθηκε σήμερα το πρωί και η πόλη ζωντάνεψε. Ήλιος ανοιξιάτικος, λαμπερός, χωρίς δόντια, χωρίς κρύο γύρω. Ήλιος που μυρίζει θάλασσα και ψάρια. Πάει κι αυτός ο χειμώνας –πολύ κράτησε. Καλός είναι για τα Χριστούγεννα και την πρωτοχρονιά, αρκεί μετά να πιάνουν Αλκυονίδες και αμέσως Άνοιξη. «Μου αρέσει το κρύο», μου έλεγε ένας φίλος. «Μου θυμίζει βόρεια Ευρώπη»… Να φύγετε τότε, να πάτε στο Αμβούργο κύριε! Να σας καταπλακώνoυν τα Bauhaus κτίρια και να βλέπετε τον ήλιο δέκα μέρες κάθε καλοκαίρι. Ένας θείος μου που είχε πάει μετανάστης στη Γερμανία τη δεκαετία του 60 μου έλεγε μια ιστορία. Είχε περάσει λέει και ο Αύγουστος και ήλιος δεν είχε φανεί. Το Σεπτέμβρη ήρθαν βαριά σύννεφα και άρχισαν βροχές και μια μέρα ρώτησε το σπιτονοικοκύρη του: «Χερ Χανς πότε θα βγάλει ήλιο;» «Naechtes jahre!», του απάντησε λακωνικά ο βα(ρ)υαρός. Του χρόνου, δηλαδή. Ευτυχώς ο θείος σύντομα επιτέλεσε το καθήκον του εκεί και γύρισε στην ηλιόλουστη Ελλάδα. Όσο για το Χάνς (ή κάτι τέτοιο), επισκέφθηκε την Ελλάδα και μαγεύτηκε από τον ήλιο της και τώρα θέλει ντε και καλά μαζί με κάμποσους συντοπίτες του να την αγοράσει («μπιρ παρά» μάλιστα) για να αποκτήσει και αυτός δικαίωμα στον ήλιο...

Ετοιμάζω τους σάκκους μου γιατί το πρωί θα πετάξω για Μαϊάμι. Με το αγγλόφωνο αδελφάκι Deep Worldwide να διαπρέπει στην άλλη μεριά του Ατλαντικού (και σε κάμποσες ακτές του Ειρηνικού), το Αθήνα –Φλόριντα έχει γίνει συχνός προορισμός. Ωραία η Φλόριντα. Sunshine state την ονομάζουν εκεί. Η πολιτεία του ήλιου. ?Οντως. Με γεωγραφικό πλάτος ανάλογο της νότιας Αιγύπτου, απολαμβάνει ζέστη και ήλιο τη μεγαλύτερη διάρκεια της χρονιάς -και αυτό την κάνει ακόμα πιο αγαπημένο προορισμό. Τον κουτσοφλέβαρο τα νερά έχουν 22 βαθμούς και τον παλουκοκάφτη Μάρτη η τριάρα στολή είναι επιβεβλημένη. Το καλοκαίρι τα νερά βράζουν: 30 βαθμοί Κελσίου! Τότε όμως εδώ έχει συναγρίδια και -κακά τα ψέματα- ήλιο που δε μοιάζει με κανέναν. Μόνο στην Καλιφόρνια λένε έχει κλίμα και ήλιο όπως Ελλάδα. Όταν πάω θα σας πω. Πάντως η λιακάδα του Μαϊάμι είναι όντως υγρή και μάλλον αποπνικτική. Προτεινόμενη λύση και όνειρο ζωής: Από Μάη ως Οκτώβρη στην Ελλάδα και Νοέμβρη με Απρίλη στους υποτροπικούς της ηλιόλουστης πολιτείας που συγκεντρώνει όλες τις προδιαγραφές για να γίνει λατρεμένη: ήλιο, όμορφα κορίτσια (και αγόρια), φτηνά αμάξια και σκάφη, βενζίνη τσάμπα (2 δολ. το γαλόνι) και κυρίως ψαροφορτωμένες ξέρες και ναυάγια που τα βλέπεις από το παράθυρο του γραφείου σου.
Αυτά όμως είπαμε, το χειμώνα. Τώρα εδώ. Αν και το πρόγραμμα του ταξιδιού έχει δυο βουτιές -βέβαια- και το κυνήγι των ροφοειδών μόλις άνοιξε (είχε κλείσει για τρεις μήνες) και γίνεται κόλαση, ανυπομονώ να γυρίσω, να πάω για συναγρίδια στα κομμάτια που έχω να επισκεφτώ από το καλοκαίρι. Ήρθαν, αγριεμένες και έτοιμες να την πέσουν σε κάθε παρείσακτο. Εκεί, παρεμβάλλεται η βέργα του όπλου μου. ΚΑΠΑΝΓΚ!
Η περιπέτεια μόλις άρχισε.

Δ. Κόλλιας

Μερικές φορές συνειδητοποιείς ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο -από την άλλη ας
μη γινόμαστε δογματικοί: μπορεί και όλα, συμπεριλαμβανόμενου του είδους μας,
να είναι απλά αποτελέσματα συμπτώσεων... Για να εξηγηθώ καλύτερα όμως και να
μη μείνουμε σε φιλοσοφίες ανοιξιάτικα με τα ψάρια να ετοιμάζονται για έφοδο,
αναφέρομαι σε κάποια γεγονότα που συνέβησαν στη διάρκεια της δημιουργίας
αυτού του τεύχους.
Όπως προφανώς γνωρίζετε, το όνομα του περιοδικού, «Deep», σημαίνει στα
αγγλικά «βαθύς, βαθιά, βάθος» κ.λ.π. Ο λόγος που επιλέχτηκε αυτό το όνομα,
εκτός από το καλόηχο και το σχετικό με το θέμα μας, είναι αυτά τα
πολυθρύλητα «βαθιά» και η έφεση πολλών από μας προς τα εκεί. Η έκφραση «the
Deep» σημαίνει επίσης και «Η Θάλασσα», και παρά το ότι θα μας βόλευε να
πούμε ότι για αυτό επιλέχτηκε, για το ποιητικό της έκφρασης, οφείλουμε να το
παραδεχτούμε: τουλάχιστον την εποχή της επιλογής του ονόματος αιτία ήταν
αυτή η έρμη η άβυσσος και η μανία μας να την κατακτήσουμε, φέρνοντας από
εκεί κάτω ψάρια και ταμπελάκια. Βέβαια, εξελισσόμενοι ως συντελεστές μιας
έκδοσης για την ελεύθερη κατάδυση και το υποβρύχιο κυνήγι αναπόφευκτα
συνειδητοποιήσαμε ότι όλα αυτά είναι χίμαιρες και μύθοι που πρέπει να
καταρρίπτονται, αφήνοντας σαν απόσταγμα τη διάθεση μέσα από τις
δραστηριότητες αυτές να περνάμε καλά, κι ας είναι και δυο μέτρα βάθος.
Μάλιστα, στις περισσότερες των περιπτώσεων, στα δύο-πέντε-δέκα μέτρα, σε
βυθούς ηλιόλουστους, χρωματιστούς και φιλόξενους, περνάς πολύ καλύτερα απ’
ότι στη γκριζομπλέ αποχή με τους διαφραγματικούς να κάνουν διαδήλωση. Κάπου
εκεί πάρθηκε η απόφαση.
Ήταν το μηνιαίο meeting των συντελεστών του περιοδικού και ομόφωνα είπαμε το
τεύχος να αφιερωθεί στα ρηχά. Οι λόγοι ήταν όλοι οι προηγούμενοι, όπως και η
εποχή που το καλεί, αλλά και επειδή ξέρουμε πλέον ότι η μεγαλύτερη μερίδα
ψαροκυνηγών εκεί κινείται -και πολύ καλά κάνει. Στον πρόσφατο αγώνα του
Γλάυκου στην Πρέβεζα για παράδειγμα, όσοι κυνήγησαν σφυρίδες και ροφούς στην
αποχή έφαγαν μια μεγαλειώδη φόλα, ενώ την ίδια στιγμή άλλοι, στο ένα μέτρο
νερό, πελέκησαν ωραιότατα λαβράκια και σαργούς. Πολύ τα ζήλεψα, ο βαθύς...
Άνοιξη στα ρηχά λοιπόν. Θολούρα και κρύα νερά, αλλά μέσα σ’αυτά, ψάρια
πολλά, όμορφα, σε όλες τις αποχρώσεις. Λαβράκια, τσιπούρες και σαργοί, αλλά
και πρώιμα ανεβάσματα από ροφούς και πίγκες και οι πρώτες κόκκινες που τώρα
θα χτυπηθούν σε βάθη-ρεκόρ, από την ανάποδη όμως.
Εκεί λοιπόν που τα πράγματα μπήκαν σε σειρά, να και ο J.B Esclapez, ο
γκουρού και θρύλος του ρηχού ψαρέματος -φίλος από παλιά- στην Ελλάδα, με
κάτι φωτογραφίες τριαντάκιλων γκρανιών και δεκάκιλων λαβρακιών, από τα τρία
μέτρα βάθος. Άντε να του μιλήσεις για βαθιά και πράσινα άλογα. «Ποτέ δεν
εντυπωσιαζόμουν ιδιαίτερα από το βαθύ ψάρεμα. Με ενδιαφέρουν τα ψάρια και θα
τα αναζητήσω εκεί όπου βρίσκονται. Οι τόποι που συνήθως κυνηγώ είναι ρηχοί
και ειδικεύτηκα σε αυτό», μου είπε και είχε βέβαια δίκιο... Και μας είπε και
άλλα ωραία για τα ρηχά και πως ο κυνηγός θα γίνει ένα μ’ αυτά και θα πιάσει
μετά όσα ψάρια θέλει...
Αυτά και άλλα ακόμα σε αυτή την έκδοση που μάλλον θα έπρεπε να ονομάζεται
«shallow», αλλά υπάρχει ήδη στήλη με αυτό το όνομα που μάλιστα «τα σπάει».
Όσο για τους αθεράπευτα εθισμένους στις πολλές ατμόσφαιρες, μια γεύση από
καλοκαίρι που όπου νά’ναι θα μυρίσει στο DVD «agguato». Stay tuned.

Δ. Κόλλιας