Bluefin Tuna in the Aegean Sea from deepww on Vimeo.

Κείμενο Δ. Κόλλιας, φωτο: Deep magazine

Thynnus thynnus, Bluefin tuna, giant bluefin, τόνος ή τούνα όπως λέγεται στην
καθομιλούμενη των ψαράδων. Ο Γίγας! Ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος των τοννοειδών και των
υπολοίπων ψαριών, είναι αναμφισβήτητα μια ηγεμονική υποβρύχια παρουσία. Το βάρος του
μπορεί να φτάσει τα 700 κιλά και το μήκος του τα 4 μέτρα, έχοντας την ικανότητα μάλιστα
να μετακινήσει όλη αυτή τη μάζα με ταχύτητα 55 μίλια την ώρα! Με σχήμα-ορισμό της
υδροδυναμικής και υπέροχη χρωματική παραλλαγή -μπλέ του κοβαλτίου στη ράχη, απαστράπτον
ασημί στην κοιλιά, καθαρό κίτρινο στα οκτώ μικρά πτερύγια της ουράς- είναι μια συνάντηση
που μένει αξέχαστη. Ανεξάρτητα δε αν στον κυνηγό δημιουργηθεί επιθυμία ή όχι για βολή,
αυτό που τυπώνεται ανεξίτηλα στη μνήμη του είναι η κυρίαρχη χάρη του ψαριού όπως κινείται
στα μπλε νερά.

Ο τόνος είναι ιδιαίτερα δημοφιλής για τη θρεπτική αξία και τη νοστιμιά του: σε κάθε 100
γραμμάρια ψαριού υπάρχουν 23,3 γρ. πρωτείνη, και 1,17γρ Ωμέγα-3, ενώ το σασίμι τόνου
περιγράφεται ως γευσιγνωστικός οργασμός! Είναι ενδεικτικό ότι το 2001 στην ψαραγορά
Tsukiji του Τόκιο, ένα μόνο ψάρι πουλήθηκε 172.400 δολάρια!
Πρόκειται για ένα ψάρι ευρύτατα μεταναστευτικό. Τόνοι συναντιόνται στον Ειρηνικό και τον
Ατλαντικό Ωκεανό, τη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα, τον κόλπο του Μεξικού, την Καραϊβική,
μέχρι τη θάλασσα του Οχότσκ και τις ακτές της Νοτίου Αφρικής. Παντού δηλαδή. Ωστόσο, η
μεγάλη του αξία οδήγησε τους πληθυσμούς του είδους σε συρρίκνωση, με αποτέλεσα οι τόνοι
να αποτελούν πλέον προστατευόμενο είδος που η αλιεία του υπόκειται σε ειδικές διατάξεις.
Παρ’ όλα αυτά, τα αφρόδιχτα, τα παρασυρόμενα παραγάδια και τα κυκλικά δίχτυα της
μεσογειακής και υπερπόντιας αλιείας έχουν ήδη κάνει ανεπανόρθωτο κακό. Το ψαροτούφεκο
πάντως δεν αποτελεί πρόβλημα, μια και σε πάνω από 50 χρόνια καταγεγραμμένης ιστορίας
έχουν χτυπηθεί λιγότερα από 200 ψάρια, παγκοσμίως.

Τόνοι και ψαροτούφεκο

Τόνοι στη Μεσόγειο υπήρχαν από πάντα, αποτελώντας το υπέρτατο τρόπαιο ακόμα και για τους
ψαράδες των αρχαίων χρόνων. Ωστόσο, ο ροφός μονοπολούσε το ενδιαφέρον των ψαροκυνηγών της
πρώτης γενιάς. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί με τον εξοπλισμό της εποχής δεν θα είχαν καμία
τύχη... Μόλις στη δεκαετία του ’70 ο Ιταλός πρωταθλητής Carlo Gaspari άνοιξε την αυλαία
ξεραίνοντας έναν 180άρη με το αεροβόλο του, ενώ ένα επίσης μεγάλο ψάρι χτύπησε και ο
Έλληνας πρωταθλητής της εποχής Σπύρος Αραβαντινός. Και οι δύο ήταν τυχαίες συλλήψεις,
ψαριών που απλά διασταύρωσαν τις πορείες τους με τους κυνηγούς. Η μεθόδευση του
ψαροτούφεκου για τόνους έρχεται αρκετά αργότερα, στα 90’s, από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εκεί έχει ήδη εγκαθιδρυθεί ως νέα κατηγορία ψαροτούφεκου, με το εξωτικό μάλιστα όνομα
Blue Water Hunting: κυνήγι στα μπλε νερά. Το BWH ήρθε σαν αποτέλεσμα «ωρίμανσης» των
κυνηγών της δυτικής ακτής, που κορεσμένοι από το κυνήγι των τεράστιων χαζών ροφών των
υφάλων έψαξαν για δυνατότερες προκλήσεις /συγκινήσεις. Αυτές τους τις εξασφάλιζε ο
ανοιχτός Ωκεανός με τους μεγάλους, παντοδύναμους τόνους και τους εξίσου μεγάλους
επιθετικούς καρχαρίες. Ο πρωτοπόρος μάλιστα του είδους Al Schneppershoff, σε ένα από τα
πρώτα τονοκυνήγια στη Γουαδελούπη πέφτει θύμα επίθεσης μεγάλου λευκού. Οι κραυγές του
«tuna! 300 pounds» και λίγο αργότερα «shark!» αποτελούν το γιν και το γιάνγκ του BWH,
όπως γράφει στο βιβλίο του «Blue Water Hunting & freediving» ο σύντροφός του και
μετέπειτα γκουρού της φυλής Terry Maas. Ο ίδιος κατέχει και το παγκόσμιο ρεκόρ
γαλαζόφτερου τόνου-Ειρηνικού με ένα ψάρι 181,5 κιλών! Το παγκόσμιο ρεκόρ Ατλαντικού και
απάσων κατηγοριών έχει ο Πορτογάλος Paulo Gaspar με ένα κτήνος 297,2 κιλών ψαρεμένο το
1997 στις Αζόρες!
Διότι, το συγκεκριμένο ψάρεμα δεν είναι παρά η αναζήτηση του ψαριού ρεκόρ, του τρόπαιου,
σε προσωπικό, εθνικό ή παγκόσμιο επιπέδου. Έτσι, η πρόκληση κορυφώνεται. Όλα για την
αδρεναλίνη των στιγμών πριν και μετά το χτύπημα, όταν ο γίγαντας ξεχύνεται στο μπλέ
παρασέρνοντας μαζί του εξοπλισμό και δύτη.

tuna.gr
Πρωτοπόρος θεωρητικός του τονοκυνηγιού στην Ελλάδα είναι αναμφισβήτητα ο Γιάννης Βλάχος
που παρακολουθώντας τον ξένο τύπο μετέφερε και στις θάλασσες μας τον «ιό», πιάνοντας
μάλιστα και δύο ψάρια, το μεγαλύτερο 65 κιλά. Το «πρώτο αίμα» όμως χύνεται από τον φίλο
του Γιάννη Μαργαρίτη, έναν ψαροκυνηγό με εμμονή στα μεγάλα θηράματα, που σύντομα
καταφέρνει να πιάσει αρκετούς και μάλιστα μεγάλους. Στην πορεία ο Βασίλης «bleu»
Ζωνομέσης παίρνει τη σκυτάλη χτυπώντας μερικά εντυπωσιακά ψάρια σε Ελλάδα και Κύπρο,
γυρίζοντας ταυτόχρονα μια εξίσου εντυπωσιακή ταινία, με τίτλο «Στο μπλε ποτέ δεν είσαι
μόνος». Το Blue Water Hunting, μπαίνει πλέον και επίσημα στο λεξιλόγιο του ¨Έλληνα
ψαροκυνηγού.
Τα τελευταία χρόνια το κυνήγι του τόνου αποκτά όλο και περισσότερους θιασώτες, εθισμένους
με την αναζήτηση του ονείρου, του τρόπαιου και κάποτε του ανέφικτου. Κάποια ψάρια
χτυπιώνται σποραδικά ανά την Ελλάδα, άλλοτε στο πέλαγος αλλά συχνότερα κοντά σε
ιχθυοκαλλιέργειες. Τα δεύτερα δεν εκτιμώνται το ίδιο από την κοινότητα, μια και είναι
ψάρια τοπικά και μάλλον ευπρόβλεπτα. Εν τω μεταξύ κάποιοι «φευγάτοι» τολμούν να
αναζητήσουν την τύχη τους στις υποβρύχιες ζούγκλες των τροπικών, φέρνοντας πίσω φωτο και
βίντεο των αγριότερων αντιπροσώπων της οικογένειας: doggies, γνωστά και σαν «τόνοι με
δόντια σκύλου». Το γιν και γιανγκ που λέγαμε πριν, σ’ όλη του τη μεγαλοπρέπεια!

Τόνοι στο Αιγαίο!
Με κάποιο παράξενο τρόπο, τα τελευταία χρόνια οι συλλήψεις «άγριων» τόνων στο Αιγαίο
έγιναν συχνότερες. Άραγε τα ψάρια έγιναν περισσότερα, ή οι έλληνες κυνηγοί έστρεψαν με
περισσότερη προσοχή το βλέμμα τους στο μπλε; Ελπίζουμε και τα δύο. Όπως και να έχει, ο
πρώην πρωταθλητής Δημήτρης Τσέντας χτυπάει στη Σκόπελο έναν 74 κιλά. Ο γνωστός
ψαροκυνηγός και πρώην μέλος της εθνικής Ηλίας Κίτσος στην βραχονησίδα Καλόγερο χτυπάει
άλλον έναν 115 κιλά, ενώ όλο και κάποιος ακούγεται σποραδικά, όπως δύο τόνοι 80 και 100
κιλά στο ίδιο ψάρεμα από τον κρητικό Βαγγέλη Μουνδριανάκη. Αποκορύφωμα παρουσίας και
συλλήψεων τόνων με ψαροτούφεκο, σε άγριο μάλιστα περιβάλλον, αποτελεί η φετινή χρονιά.
Από αρχές Ιούνη ως την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, οκτώ ψάρια έχουν χτυπηθεί σε
διαφορετικά μέρη της Ελλάδας κάνοντας τους κυνηγούς τους [Κ.Δημόπουλο- Εύβοια, Κ.
Κυριακόπουλο- Κορινθιακός, Δ. Κόλλια(2)- Μακρόνησος, Ν.Ευθυμίου- Μήλος, Αλέξη
Μιχαηλίδη-Ζάκυνθος, Παναγιώτη Ιντζιρτζή(2) -Μήλος] μέλη της αδελφότητας των «πιό
ευτυχισμένων ψαροκυνηγών του κόσμου».
Αντίθετα απ’ ότι συνηθίζεται στο ψάρεμα στα μπλε νερά -όπως θα δούμε στην ανάλυση της
τεχνικής- οι περισσότεροι τόνοι στο Αιγαίο χτυπήθηκαν σε ξέρες και όχι στο πέλαγος,
πλησιάζοντας τους κυνηγούς ενώ εκείνοι ψάρευαν για συναγρίδες και άλλα ψάρια του πυθμένα.
Ή σε κάποιες περιπτώσεις οι κυνηγοί αντιλήφθηκαν το κοπάδι να πηδάει στα ανοιχτά και
πήγαν με το σκάφος να τους συναντήσουν. Αυτό δε που θα σκανδάλιζε ακόμη περισσότερο έναν
ωκεάνιο blue water hunter είναι ότι τα ψάρια πιάστηκαν με όπλα προορισμένα για άλλα
κυνήγια, με μουλινέ και βέλη 6,5-7 χιλιοστά! Βέβαια, τα μικρά μεγέθη των συγκεκριμένων
τόνων, από 30-80 κιλά, προφανώς επιτρέπουν στους κυνηγούς να τολμήσουν και να πετύχουν.
Και ας μην ξεχνάμε ότι μια καλή βολή σε κάθε περίπτωση αποτελεί εχέγγυο για την επιτυχία:
το παγκόσμιο ρεκόρ 297,2 κιλών του Gaspar έμεινε στον τόπο!

Η μέθοδος
Ο τόνος βρίσκεται στο ψηλότερο σκαλί της πυραμίδας των αλιευμάτων του ψαροτούφεκου. Αυτό
σημαίνει ότι ο κυνηγός που θέλει να ασχοληθεί με αυτό το απαιτητικό κυνήγι πρέπει
σταδιακά να έχει κατακτήσει όλα τα προηγούμενα σκαλοπάτια. Πρέπει να έχει μάθει να μένει
φαινομενικά ατάραχος στη θέα μεγάλων ψαριών, να έχει εξοικειωθεί με το υποβρύχιο
περιβάλλον, τα ρεύματα και τους καιρούς, να στήνει τα όπλα του σωστά, να σημαδεύει
ψύχραιμα, να πατάει τη σκανδάλη όταν πρέπει και να έχει το σθένος να μην την πατάει όταν
το αποτέλεσμα είναι αμφισβητούμενο. Αυτό στον τόνο σημαίνει στην καλύτερη περίπτωση
χάσιμο του εξοπλισμού και -κυρίως- άδικο ξόδεμα ενός υπέροχου πλάσματος. Και βέβαια, το
σημαντικότερο: να ξέρει να χάνει, μια και η αποτυχία θα είναι για αρκετό καιρό η συνήθης
κατάληξη στις ευγενείς του προσδοκίες.
Βέβαια, στις μέρες μας υπάρχει και σύντομος δρόμος! Ένα ταξίδι εκτός Μεσογείου, εκεί που
τα ψάρια είναι πολλά και αρκεί αξιόπιστος εξοπλισμός και ένας καλός οδηγός. Πιστεύουμε
όμως ακράδαντα ότι ο ψαροκυνηγός που πίεσε τη σκανδάλη στον γαλαζόφτερο έχοντας πρώτα
κατακτήσει το ροφό, τη στήρα, τη σφυρίδα, τη συναγρίδα και το μαγιάτικο, έχει απόλυτη
συνείδηση του μεγέθους της επιτυχίας. Και σαφώς περισσότερες πιθανότητες να ξαναζήσει την
ευτυχία της σύλληψης στο κοντινό μέλλον.
Το χτίσιμο της ψαροτουφεκάδικης υπόστασης του τονοκυνηγού είναι ταυτόχρονα πρακτικό και
θεωρητικό. Πολλές ώρες στη θάλασσα και ακόμη περισσότερες διάβασμα και αποκόμιση
πληροφοριών από όπου είναι δυνατόν. Επίσης, πίστη στην ποιότητα του δρόμου που
ακολούθησε. Έτσι, το όνειρο που προσδοκά στις ατέλειωτες αναμονές στην απεραντωσύνη του
μπλε μια μέρα θα υλοποιηθεί και θα πλησιάσει αγέρωχα. Το καθαρό κίτρινο των πτερυγίων της
ουράς -σκουρο μπλε και καθαρό κίτρινο: η Φύση μεγαλουργεί στη χρωματολογία- θα είναι για
αρκετό καιρό η τελευταία εικόνα πριν κοιμηθεί και η πρώτη όταν ξυπνάει.

Φυσική κατάσταση
Αν και κατα κανόνα ο τόνος θα χτυπηθεί ρηχά, σε βάθος μέχρι 10 μέτρα, η καλή φυσική
κατάσταση είναι παραπάνω από απαραίτητη. Μπορεί το βάθος να είναι μικρό, οι συνθήκες όμως
που συνήθως επικρατούν στους τονο-ψαρότοπους κατα κοινή ομολογία σκληρές. Ρεύματα,
κυματισμός. Ένας προπονημένος δύτης θα μπορέσει να ανταπεξέλθει με επιτυχία. Η δυνατότητα
μεγάλης άπνοιας θα του επιτρέψει να παραμείνει ακίνητος και χαλαρός μέχρι τα ψάρια να
ηρεμήσουν και να πλησιάσουν. Πιθανόν μάλιστα να χρειαστούν πολλές βουτιές με μεγάλο χρόνο
μέχρι αυτό να συμβεί. Μετά το χτύπημα δε, ...τρεχάτε ποδαράκια μου. Μισή ώρα εναλλαγές
επιφανειακού-υποβρύχιου σκι με αρκετές πατητές είναι αρκετά για να εξουθενώσουν και τον
πιο προπονημένο, που μετά θα πρέπει να κατέβει όπου βρίσκεται το ψάρι για να το
σιγουρέψει με μια δεύτερη βολή. Για αυτό... δουλειά!

Top gear
Εξοπλισμός αιχμής. Μετά το χτίσιμο ψυχολογίας και φυσικής κατάστασης, μένει ο σωστός
εξοπλισμός. Μάλλον το εύκολο κομμάτι, μια και πλέον τα πάντα υπάρχουν στο εμπόριο. Στολές
και πέδιλα μένουν τα ίδια με το καθημερινό ψάρεμα. Η ζώνη θα γίνει λίγο βαρύτερη, μια και
η πλευστότητα πρέπει να είναι ουδέτερη στα 8-10μ. Όχι υπερβολές όμως, γιατί αν η βολή
επιτέλους γίνει και ακολουθήσει μάχη, είναι σαφώς καλύτερο να αναπνέουμε χωρίς να
βουλιάζουμε από το πολύ έρμα. Η μάσκα επίσης διαφοροποιείται. Το μεγάλο οπτικό πεδίο
είναι απαραίτητο στην ανίχνευση του μεγάλου μπλε. Το κομμάτια όμως του εξοπλισμού που
είναι απολύτως εξειδικευμένα για το κυνήγι του τόνου είναι το όπλο και η σημαδούρα. Η
αμερικάνικη σχολή θέλει πολυλάστιχα ξύλινα που μπορούν να σπρώξουν βέργες με μήκος 1.80μ
και πάχος 10χιλ. για 6-10μέτρα, διαπερνώντας τα πάντα στο διάβα τους. Οι Νοτιοαφρικάνοι
επιμένουν ότι διπλολάστιχα 140άρια με βέργες 7,5 χιλιοστά κάνουν μια χαρά τη δουλειά. Και
οι δύο σχολές συμφωνούν ότι στην περίπτωση του τόνου η αποσπώμενη κεφαλή είναι
απαραίτητη. Η δική μας ένσταση είναι ότι είναι απαραίτητη αν η βολή είναι κακή και το
ψάρι κινδυνεύει να σχιστεί. Σε κάθε άλλη περίπτωση, μια βέργα από ατσάλι άριστης
ποιότητας που ισως λυγίζει αλλά δε σπάει είναι σαφώς καλύτερη, μια και τόσο ατσάλι μέσα
στο σώμα του κάμπτει γρήγορα την αντίσταση του ψαριού- σχεδόν στο μισό χρόνο.
Η γοργά αναπτυσόμενη ελληνική σχολή, έχει αφομοιώσει όλες τις τάσεις προσφέροντας άριστα
όπλα για όλα τα γούστα. Φρονούμε ότι ένα κάρμπον ή ξύλινο 120-140 εκατοστά με 2-4 λάστιχα
και βέργα 7- 8 χιλιοστά υπάρχει απαραίτητα στο σάκκο του υποψήφιου τονοκυνηγού. Ασχέτως
δε αν «εμείς οι έλληνες τους τόνους τους χτυπάμε με 110 και μουλινέ», για αυτόν που θέλει
να σχοληθεί με αυτό το κυνήγι με αξιώσεις, οι άκαμπτοι πλωτήρες και τα bungee είναι τα
υπ’ αρ. 1 απαραίτητα κομμάτια του εξολισμού. Οι άκαμπτοι πλωτήρες είναι 1-3 στον αριθμό,
φουσκωτοί ή πλαστικοί γεμισμένοι με πολυουρεθάνη. Δεν πρέπει να είναι μεγάλοι, γιατί η
υπερβολική άνωση δίνει στο ψάρι αντίσταση για να σχιστεί. Το ιδανικό θα ήταν πολλοί
μικροί πλωτήρες συνδεδεμένοι σε κοντινές αποστάσεις, που κουράζουν το ψάρι με σταδιακή
τάση. Το σύστημα συνδέεται με ένα κομμάτι ελαστικό σχοινί (bungee) και αυτό με τη σειρά
του απευθείας με την πετονιά της βέργας (αμερικάνικη σχολή) ή με ένα μικρό κομμάτι
bungee, με το σχοινί της ανέμης και μετά με το όπλο (νοτιοαφρικάνικη σχολή). Η δική μας
επιλογή είναι ένας συγκερασμός: southafrican rig αλλά με breakaway system (έτσι, για να
μαθαίνουμε και διεθνή ορολογία). Αυτή η μέθοδος έχει το πλεονέκτημα ότι κρατάς το όπλο
σου, να ζμπρώξεις αν χρειαστεί (και αχρείαστο ναναι!).

Μέθοδοι προσέλκυσης
To μαλάγρωμα (chumming) και τα flashers (ανακλαστήρες) στον Ωκεανό είναι συνυφασμένα με
το κυνήγι πελαγίσιων. Καιρός να τα εφαρμόσουμε και στη Μεσόγειο και όχι μόνο για τους
τόνους. Βέβαια, στους κανόνες αναγνώρισης των ρεκόρ η μαλάγρα δεν επιτρέπεται, εκτός αν
την έχουμε πιάσει εμείς. Κάπως παράλογο ακούγεται, αλλά αυτοί είναι οι κανόνες. Εδώ οι
Μεσογειακοί είμαστε λίγο αδικημένοι, μια και δεν υπάρχουν πολλά «σκάρτα» ψάρια να
χτυπηθούν για μαλάγρα όπως στους τροπικούς. Τι να κόψεις δηλαδή, το μαγιάτικο;. Αν το
ρεκόρ δεν είναι στόχος, τότε η σαρδέλλα, ριγμένη σε τακτά διαστήματα από το βαρκάρη,
κάνει θαυμάσια δουλειά και είναι φτηνή: ζητείστε τη μπαγιάτικη, σε προνομιακή τιμή.
Ανακλαστήρες μπορέιτε να φτιάξετε κρεμώντας πλαστικά καθρεφτάκια σε μια πετονιά 2-3
μέτρων, να κλέψετε τη ντίσκο μπάλα από το μαγαζί του ξάδερφου στο χωριό ή να αγοράσετε
έτοιμα και να τελειώνετε. Το σύστημα ποντίζεται στα 10 μ και δουλεύει δοκιμασμένα.

Ο Τόπος
Κορινθιακός, Φαλκονέρα, κόλπος Επιδαύρου, Λήμνος, Χαλκιδική, Πάτμος. Στενά περάσματα
ανάμεσα σε νησιά, περιοχές με πολλές ξέρες και ρεύματα και βαθιά νερά στον περίγυρο. Εκεί
που είδαμε πουλιά να βουτάνε, εκεί που είδαμε τόνους να πηδάνε, εκεί που τους είδαμε να
περνούν στο προηγούμενο ψάρεμα. Εκεί που το βαθύμετρο χτυπάει μεγάλα ψάρια στα 50-30-20μ,
με βυθό στα όσα νά ’ναι. Φλάσερς, μαλάγρα, στο νερό. Βουτιές και παραμονές στα 10μ.
Υπομονή. Όπου νάναι έρχονται.

Η μάχη
Ήρθαν. Ασημένιες τορπίλες υλοποιούνται στον γαλάζιο ορίζοντα και πλησιάζουν. Τώρα
χρειάζεται ψυχραιμία. Μια αθόρυβη βουτιά στα 10 μέτρα και μετά αιώρηση με αργή βύθιση
μέχρι το επίπεδο που κινούνται. Ηρεμούν και μπαίνουν. Βολή στον κοντινότερο, η αυτόν που
θεωρούμε ότι θα πλήξουμε καίρια. Βολές που σκοτώνουν, είναι ιδανικές , αλλά σπάνιες. Το
ψάρι στιγμιαία σοκάρεται και πλαγιάζει πλημμυρίζοντας το μπλε με ασημένιες λάμψεις. Μετά,
η τορπίλη χάνεται στην άβυσσο. Το σύστημα με τους πλωτήρες υπάρχει για αυτή ακριβώς τη
στιγμή. Ο κυνηγός αναδύεται και κολυμπάει γρήγορα προς αυτούς. Τους πιάνει και η
αναμέτρηση αρχίζει. Οι βυθίσεις στην αρχή φαίνονται τρομακτικές: μια πατητή στα πέντε
μέτρα και νομίζεις ότι πνίγηκες... Όσο ο χρόνος περνάει, η ψυχραιμία αποκαθίσταται και
μαζί της οι πρώτες ελπίδες. Λες να τον καταφέρω;
Και να που σε λίγο διακρίνεις το ψάρι -μια ασημένια κουκίδα στα βαθιά. Λίγο ακόμη. Τώρα
το βάθος είναι προσιτό. Μια δεύτερη βολή, αναπτερώνει το ηθικό. Μετά απο λίγο είναι
σχεδόν στη επιφάνεια. Προσπαθείς να τον πιάσεις. Ξεχύνεται με απίστευτη δύναμη στο χάος
ενώ προσπαθείς απεγνωσμένα να ξεμπλεχτείς από τα κορδόνια και τις πετονιές που είναι ένα
κουβάρι. Προσοχή! Ένα μπλέξιμο μπορεί να αποβεί μοιραίο. Αυτή, είναι και η τελευταία του
μάχη πριν παραδοθεί οριστικά.

Αντίο γίγαντα
Το ψάρι ψυχορραγεί στην επιφάνεια μέσα σε σύννεφα πηχτό αίμα. Μα πού το βρίσκει τόσο
πολύ; Με πολλή προσπάθεια δένεται από την ουρά και μπαίνει επιτέλους στο φουσκωτό. Το
ίδιο και μεις. Η έκρηξη της αδρεναλίνης των προηγούμενων στιγμών δίνει τη θέση της σε ένα
απόλυτο ψυχολογικό κενό. Τα πόδια από την υπερπροσπάθεια είναι απίστευτα βαριά. Σιγά
σιγά, ξαναβρίσκεις την ανάσα σου. Ο όμορφος τόνος εξακολουθεί να αιμορραγεί ακατάσχετα
βάφοντας τα πάντα κόκκινα. Τον κοιτάζεις και ουρλιάζεις από την ένταση, αλλά θέλεις και
να κλάψεις. Από έξαψη αλλά και λύπη για τον υπέροχο γίγαντα που δε θα ξανακολυμπήσει
αγέρωχα. Και για το πέλαγος που θα είναι λιγότερο όμορφο χωρις την ηγεμονική του παρουσία.