Περιπέτειες στη Θάλασσα των Κοραλλιών

Κείμενο: Δημήτρης Κόλλιας  Φωτό: Deep Magazine

Υποθέτω ότι υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου που αποφασίζει να κάνει εκείνο το μικρό βήμα της νίκης εναντίον των δισταγμών. Τότε το πάθος, καταπιεσμένο από μιας ζωής πρέπει και διδαχές, δάσκαλους και γονείς, εκδηλώνεται και οδηγεί στο νόημα της ζωής: την ευτυχία του να απολαμβάνεις. Εκείνη λοιπόν την απειροελάχιστη χρονική μονάδα που ευθύνεται για όλα -λέγε με στιγμή- δεν υπάρχει απραγματοποίητο, ούτε καν δύσκολο. Μόλις κέρδισες το δικαίωμα «το σύμπαν ολόκληρο να συνομωτεί για να τα καταφέρεις».

Ένα ταξίδι στη Θάλασσα των Κοραλλιών για ψαροτούφεκο, ήταν αυτό που θα λέγαμε «όνειρο ζωής». Ένας όρος μάλλον βαρύς, στον οποίο ενέχεται σε μεγάλο ποσοστό η έννοια του ανέφικτου. Οικονομικό κόστος, πτήσεις χιλιάδων μιλίων, αεροπλάνα και βαπόρια, ο απέραντος, άγνωστος Ωκεανός με τα τεράστια σουέλ, τις άγριες θάλασσες και τους εξίσου άγριους κατοίκους, αποτελούσαν την τροχοπέδη. Ώσπου ήρθε εκείνη η μαγική στιγμή της υπέρβασης που λέγαμε πριν. Ξαφνικά, όλα έδειξαν διαφορετικά. Το ταξίδι, ο Ωκεανός και οι καρχαρίες του έγιναν το κίνητρο. Ήταν εξάλλου πάντοτε υπέροχα!

History

Γνώρισα το Ray Powell το 1997 στην Ίο (ένα τροπικό νησί, στις Κυκλάδες). Ήταν εκεί διακοπές, ένας έμπειρος ήδη κυνηγός και επαγγελματίας δύτης, που ψάρευε στον Ειρηνικό από μικρό παιδί. Το κοινό μας πάθος μας έφερε κοντά και τις επόμενες μέρες ανταλλάξαμε σε μορφή ιστοριών με ψάρια, τεράστιο όγκο πληροφορίας. Κάπου εκεί έμαθα την ύπαρξη της θάλασσας με το μαγικό όνομα. Διότι, το Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο- the Great Barrier Reef-, το γνώριζα από παλιά. Τη θάλασσα που απλώνεται έξω από αυτόν, φτάνοντας ως τη Νέα Καληδονία και το Αρχιπέλαγος Kiribati, γεμάτη κοραλλιογενείς ατόλλες και υφάλους, δεν την είχα ξανακούσει. «Θάλασσα των Κοραλλιών». Τι όμορφο όνομα, αλήθεια!

Σύντομα ο Ray άρχισε να στέλνει ανταποκρίσεις από ψαρέματα στην Αυστραλία. Μία από τις πρώτες, με τίτλο «The killing fields», αφορούσε την πρώτη τους εξόρμηση/εξερεύνηση στην Coral Sea, στις αρχές των 90’s, όταν κανείς δεν την είχε ακόμη ψαρέψει. Το άρθρο μιλούσε για ονειρεμένα ψάρια και βυθούς και ορατότητες που ξεπερνούσαν τα 50 μέτρα! Οι φωτογραφίες που συνόδευαν την ανταπόκριση ήταν ισοπεδωτικές: ένα κατάστρωμα στρωμένο με χοντρόψαρα, τόνοι με δόντια σκύλου κατακρεουργημένοι από καρχαρίες και ένας χτυπημένος καρχαρίας τίγρης πέντε μέτρων… Εντυπωσιάστηκα τόσο, που το επόμενο τεύχος του περιοδικού «Ψαροτούφεκο» το οποίο διηύθυνα, είχε το «The killing fields» κεντρικό άρθρο και εξώφυλλο, ενώ όλη η έκδοση ονομάστηκε προς τιμήν του «100% hardcore». Προφητικά πράγματα…

Αρκετά χρόνια αργότερα, μετά την έκδοση του Deep, ένας από τους συνεργάτες μας, ο Σάκης Γρυπάρης, ανέλαβε ένα project στην Αυστραλία, πολύ στενοχωρημένος που θα ξενιτευόταν. Εμείς βέβαια το χαρήκαμε ιδιαίτερα, διότι έτσι αποκτούσαμε ένα ενδιάμεσο σταθμό για την οργάνωση του ταξιδιού που όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε πάψει να με απασχολεί. Κάπως έτσι και έγινε, αν και στην πρώτη αποστολή τα πράγματα δεν πήγαν ιδιαίτερα καλά. Εσπευσμένος σχεδιασμός, χαλασμένες κάμερες (η κατάρα), κακός οργανωτής που φρόντιζε μόνο τους φίλους του, συντέλεσαν ώστε ο Σ. Γρυπάρης και ο Ν. Κουβαράς να μην εντρυφήσουν στην πραγματική ουσία της περιπέτειας. Παρ’ όλα αυτά, το θέμα στα τεύχη # 13-14 του περιοδικού βγήκε μια χαρά. Μια καινούργια διάσταση/έκφραση/πρόταση/πρόκληση προστέθηκε στο λεξιλόγιο των ελλήνων ψαροκυνηγών: ψαροτούφεκο στην Coral Sea!

Στο μεταξύ, ο Ray εκτός των υπολοίπων ασχολιών του ξεκίνησε την οργάνωση ταξιδιών, με πρώτη επιλογή τη Θάλασσα των Κοραλλιών. Ήταν πλέον ευκολότερο, μια και ο φίλος και εκδότης του αυστραλέζικου περιοδικού «Spearfishing Downunder» Craig Barnett, έγινε συνιδιοκτήτης σ’ένα όμορφο σκαρί, ναυπηγημένο ειδικά για ψαρευτικά ταξίδια στον Ωκεανό. Το σύμπαν πλέον δούλευε για μας. Μια ανακοίνωση στον ελληνικό ψαρευτικό χώρο βοήθησε να στηθεί η ομάδα, που αποτελούνταν από τους γνωστούς ψαροκυνηγούς Γιάννη Καράμπελα και Μιχάλη Σμυρνιώτη, τον κερκυραίο “rookie of the year” Ανδρέα Γουλή και τον γράφοντα. Οι ημερομηνίες ήταν προκαθορισμένες, -από μέσα Οκτώβρη ως τέλη Νοέμβρη, αρχές καλοκαιριού για το νότιο ημισφαίριο και καιροί που επιτρέπουν την έξοδο στον Ωκεανό- οπότε η αντίστροφη μέτρηση άρχισε. Τα καλοκαιρινά απογεύματα κυνηγούσαμε συναγρίδες και τα βράδια στήναμε τα 140άρια όπλα μας, τους πλωτήρες και τα bungee. Ένα όνειρο θερινής νυκτός άρχισε να υλοποιείται!

The trip

Στις 31 Οκτώβρη του 2006 συναντηθήκαμε στο «Ελ.Βενιζέλος» από όπου άρχιζε το πρώτο, κουραστικό -υποτίθετο- κομμάτι του ταξιδιού. Μια 24ωρη πτήση που μέσω Dubai και Singapore θα μας έφερνε στο Brisbane της Αυστραλίας. Από εκεί, μια ακόμη εσωτερική πτήση 2 ωρών θα μας πήγαινε στο Mackay, απ’ όπου θα επιβιβαζόμασταν τελικά στο πλοίο της χαράς για δέκα ολόκληρες μέρες περιπέτειας! Ο Μιχάλης είχε φύγει μια εβδομάδα νωρίτερα και έμενε με το Ray τον οποίο παρακαλέσαμε να του βρει μια καλή Αυστραλέζα νύφη να μείνει εκεί, να γλυτώσουν επιτέλους οι σφυρίδες από την παρουσία του…

Τελικά, το ταξίδι αποδείχτηκε θαυμάσιο. Η πτήση με την Emirates ήταν απολαυστική και τη συνιστούμε ανεπιφύλακτα. Ευγενικό προσωπικό, άφθονο και καλό φαγητό, ταινίες και παιχνίδια σε ατομικές οθόνες - μία για κάθε κάθισμα- συντέλεσαν ώστε η πτήση να αναδειχθεί σε ισόποσο κομμάτι της περιπέτειας. Πετώντας πάνω από την Ινδία, συνειδητοποιήσαμε -για πρώτη φορά νομίζω- το μέγεθος του εγχειρήματος. Η γνωριμία του ανθρώπου με άλλους κόσμους, το ταξίδι σε καινούργιες ηπείρους, αρκούν από μόνα τους για να συναρπάσουν. Πόσο μάλλον όταν στο τέλος της διαδρομής περιμένει μια θάλασσα μαγική… Επίσης θαυμάσια αποδείχθηκε και η Αυστραλία. Μια χώρα γεμάτη φυσικές ομορφιές, οργανωμένες πόλεις, εξελιγμένη τεχνολογικά και πολιτιστικά. Οι δε αυστραλοί, ευγενέστατοι και εξυπηρετικοί σε κάθε φάση του ταξιδιού, είναι άνθρωποι αλέγροι και ευχάριστοι. Το motto τους τα λέει όλα: No worries mates!

Τελικά φτάσαμε στο Mackay κατάκοποι, το απόγευμα της 2ης Νοεμβρίου και καταλύσαμε σε ένα hostel της κακιάς ώρας -οι λιγοστοί ένοικοι έπιναν μπύρες και μπάφους στο μπαλκόνι μέχρι αργά- για να νοιώσουμε και λίγο τουρίστες. Είχαμε ήδη συναντήσει τον Jo Burke, ένα από τους οδηγούς μας, που ψάρευε επαγγελματικά abalone και στο παρελθόν είχε φωτογραφήσει λευκούς καρχαρίες για το National Geographic. Ένας ιδιαίτερα ευχάριστος και ενδιαφέρων τύπος, με ένα σοβαρό μειονέκτημα που έμελλε να ανακαλύψω εκείνο το βράδυ: o Jo Burke ροχάλιζε σα δίχρονο με τρύπια εξάτμιση. Φρίκη!

Norkat II

Το πρωί της 3ης Νοέμβρη συναντηθήκαμε με το Μιχάλη και το Ray, άρτι αφιχθέντες από Brisbane. Κάναμε κάποια τελευταία ψώνια σε φαγώσιμα και ψαρευτικά και κατευθυνθήκαμε στη μαρίνα του Mackay. Εκεί επιβιβαστήκαμε επιτέλους στο Norkat II, που για τις επόμενες 10 ημέρες θα ήταν το σπίτι και ο οδηγός μας στην περιπέτεια. Τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας ήταν ήδη εκεί: τρεις νεοζηλανδοί, ο Campbell, ο David και ο Graham, ο πρώην πρωταθλητής Αυστραλίας και ιδιοκτήτης του ψαροτουφεκομάγαζου Adrenο (.com) Tim Nielsen, και ο επίσης αυστραλός Kell Kielly με την κούκλα φίλη του Naomi Spicer, πέντε φορές (!) πρωταθλήτρια Αυστραλίας. Το πλήρωμα ήταν εξίσου σχετικό με το αντικείμενο. Σκίπερ μας θα ήταν ο Shane και ο Craig, ενώ ο Les και η Jill ήταν επιφορτισμένοι με το φαγητό και την άνετη διαβίωση της ομάδας.

Το Norkat II είναι ένα πρόσφατα ναυπηγημένο σκαρί 65 ποδών, χτισμένο ειδικά για να φιλοξενεί live aboard 12 ψαράδες του ωκεανού για αρκετές μέρες. Διαθέτει ένα μεγάλο πάγκο φιλεταρίσματος ψαριών, ένα αισιόδοξο καταψύκτη για ψάρια με χωρητικότητα 1500 λίτρα, άνετο κατάστρωμα, barbeque, σαλόνι, τηλεόραση, dvd player, άνετες κουκέτες και ερμάρια, παγομηχανή και αφαλατωτή που παρέχει άφθονο γλυκό νερό για όλες τις χρήσεις. Για τις μετακινήσεις μέσα στους ύφαλους συνοδεύεται από δύο 5μετρα αλουμινένια tender με εξωλέμβιες 75hp.

Έτσι, με πλήρωμα, πλοίο και επιβαίνοντες απολύτως εξοικειωμένους με το ψαροτούφεκο, το ταξίδι μας για τη Θάλασσα των ονείρων ξεκίνησε εκείνο το απόγευμα με τους καλύτερους οιωνούς. Και συνεχίστηκε στον ίδιο ρυθμό.

Acclimatizing -δηλαδή… καρχαρίες

Η πρώτη βουτιά έγινε στις ΝΑ άκρες του Great Barrier Reef για «εγκλιματισμό». Να πάρουμε μια γεύση από τα νερά, τα είδη, τα πρέπει και τους κινδύνους. Και βασικά να δούμε πως γίνεται αυτό με τους καρχαρίες στην ίδια γειτονιά...

Το πρώτο μου ψάρι ήταν ένας μεγάλος πράσινος σκάρος που έδειξε ο Ray. Χονροειδέστατος. Μετά, συνέχισα κολυμπάω σα χαμένος στη θάλασσα που είχε περιγράψει ο Γρυπάρης. Των παραμυθιών. Ήταν ένα συναίσθημα που εναλασσόταν με ένα άλλο, ότι έπαιζα σε ντοκυμαντέρ. Το συζήτησα με τα παιδιά αργότερα και ανακουφίστηκα που δεν είμαι τελικά ασταθής. Είχαν νοιώσει το ίδιο. (Ευτυχώς, αυτά τα side effects έμειναν κουσούρια...). Μετά, προχωρήσαμε σε μια κρέμαση του υφάλου και φάνηκε ο πρώτος. Ανέβηκε κάθετα στον τοίχο, έκανε ένα γρήγορο αναγνωριστικό λούπ και έφυγε. Μπρρρ. Λίγο παραπέρα κοπάνησα ένα χοντρό sweetlips πάνω στην κρέμαση. Ίσα που σκάλωσε στα κοράλια και αμέσως δυό αλητόσκυλα το πλάκωσαν στις δαγκωνιές. Shit! Ο Μιχάλης βούτηξε και τα σαλάγησε με τ’όπλο, όπως μας είχαν υποδείξει. Μόλις πήρα το ψάρι στα χέρια μου, η φάση προς στιγμή έληξε. Ο Ανδρέας παραπέρα είχε χτυπήσει ένα μεγάλο μπαρακούντα και πορωθήκαμε, αλλά αυτοί δεν είχαν ακόμα «shark action». Χα! Μετά, ήρθε ένα κοπάδι μπαρακούντα και χτυπήσαμε από ένα με το Μιχάλη. Οι σκύλοι την ξαναπέσανε με μανία, περισσότεροι τώρα. Αργότερα μάθαμε ότι έχουν αδυναμία στα μπαρακούντα και δε μας το είπε κανένας. Και μέσα σ’όλα αυτά ο Ray κολυμπούσε ατάραχος, αγκαλιά με μια σημαδούρα σκοτωμένα ψάρια. Βγήκαμε στη βάρκα και κάναμε σαν αυτιστικά από την αδρεναλίνη. Στη λίγη ώρα που συνέβησαν δε αυτά, και σε μισή ώρα βουτιά αργότερα μαζέψαμε καμιά εικοσαριά κιλά εκλεκτά υφαλόψαρα ο καθένας. Έ, ρε γλέντια που προβλέπονταν!

Spearfishing the coral reefs

Τις πρώτες μέρες, το ψαρευτικό μας μένος όπως ήταν αναμενόμενο αναλώθηκε στα ψάρια των υφάλων. Οι πέστροφες των κοραλλιών (blue spotted coral trouts), χοντρά, τροπικά ροφοειδή με άριστη γεύση -μάλλον την καλύτερη- ήταν οι πρωταγωνίστριες. Η τεχνική; Βουτούσαμε επάνω τους, έκαναν ότι θα φύγουν και μόλις επιβραδύναμε τις πεδιλιές σταματούσαν και μας κοίταζαν. Η πρόκληση ήταν να τις αφήνεις στον τόπο. Επίσης άριστο κυνήγι, με αρκετή μάλιστα δυσκολία ήταν τα green job-fish ή jobbies. Όμορφα ψάρια, με σουλούπι ανάμεσα σε συναγρίδα και λαβράκι και ανάλογη γεύση. Τα jobbies πλησίαζαν σχετικά εύκολα στα καρτέρια, ενώ συχνά ανέβαιναν και έτρωγαν τη μαλάγρα. Τα μεγέθη που χτυπούσαμε ήταν 5-10 κιλά. Εκλεκτά και σχετικά δύσκολα ψάρια ήταν και τα emperors, spangled και longnose, κάτι συναγριδοειδή με αστεία φάτσα. Υπήρχαν ακόμη κάποια είδη σπάνια όπως τα maori sea perch στα οποία ο Tim έκανε καινούργιο ρεκόρ Αυστραλίας και κάποια άλλα σκαρο-φαγκρο-σαργοειδή που αφού χτυπήσαμε από ένα «για το είδος» δεν ξανασχοληθήκαμε μαζί τους. Στην αρχή κυνηγούσαμε όλα αυτά τα είδη στα κρεμάσματα των υφάλων, πάντα ομαδικά (3-4 μαζί), για το φόβο των «εφοριακών» όπως τους λένε οι ντόπιοι. Αργότερα ανακαλύψαμε ότι στα αβαθή των υφάλων, σε μισό ως δύο μέτρα βάθος, υπήρχαν μιλιούνια από δαύτα, όπως και μια ακόμη έκπληξη: giant trevallies! Αυτές οι υπερμεγέθεις καραγκίδες (10-40 κιλά!) περιπολούσαν στα ρηχά χαρίζοντάς μας μεγάλα μεγέθη ικανοποίησης με τη δύναμη που μάχονταν. Η ουσιαστική δυσκολία σε αυτό το μάλλον εύκολο κυνήγι ήταν οι πανταχού παρόντες καρχαρίες -όχι ιδιαίτερα μεγάλοι μέσα στον ύφαλο- που θεωρούσαν πρέπον να παίρνουν το μερίδιό τους από κάθε τουφεκιά (εξ’ ου και εφοριακοί). Σε κανα-δυο μάλιστα περιπτώσεις μαζεύτηκαν πολλοί και έγιναν ιδιαίτερα απαιτητικοί/επιθετικοί, αναγκάζοντάς μας να βγούμε στη βάρκα.

Βέβαια, το κυνήγι στον ύφαλο έχασε κάθε αίγλη από τη στιγμή που φάνηκε το πρώτο doggie (dogtooth tuna, τόνος με δόντια σκύλου). Από εκεί και πέρα αυτό το είδος μονοπώλησε τις αναζητήσεις και στοίχειωσε τα όνειρά μας για τα καλά. Ο ύφαλος έμεινε μόνο σαν ευχάριστη ανάπαυλα, όταν το κυνήγι στα dropoffs (γκρεμοί των υφάλων στο χάος) και στο μπλε του Ωκεανού αγρίευε το βλέμμα και την ψυχή μας.

Doggie bommie

Βρισκόμασταν ήδη τρεις μέρες στη Θάλασσα των Κοραλλιών, όταν αντικρύσαμε την πρώτη στεριά (που λέει ο λόγος). Μια λωρίδα άμμου μέσα στον Ωκεανό με το ονειρικό όνομα Central Diamond Island. Το νησάκι ήταν γεμάτο πουλιά και χελώνες και βγήκαμε να το δούμε. Ήταν απλά, μαγευτικό και κανείς από την ομάδα δεν μετάνιωσε που χάσαμε την απογευματινή βουτιά. …Μέχρι που γυρίσαμε στο σκάφος και βρεθήκαμε φάτσα κάρτα με ένα 20κιλο doggie κρεμασμένο στη ζυγαριά. Όσο λείπαμε, ο Campbell με τον Craig πετάχτηκαν -οι μπαγάσηδες- σε ένα κεφάλι εκεί δίπλα όπου γινόταν χαμός. Το ψάρι χτυπήθηκε σχεδόν στην επιφάνεια, ενώ τούνες 50-60 κιλών την έπεφταν στη μαλάγρα σα λυσσασμένες…

… Στις 6 το επόμενο πρωί η πρώτη ομάδα έπιασε βάρδια στο bommie, όπως λένε οι αυστραλοί τα κοραλλένια κεφάλια. Δε βρήκαν ψάρια παρά μόνο λίγα μικρά, 10-15 κιλών. Αργότερα περάσαμε και εμείς. Κρεμάσαμε τα flashers και αρχίσαμε το chumming. Αμέσως είδαμε ψάρια, και καταλάβαμε γιατί δεν τα είχαν δει οι άλλοι: περνούσαν «βαθιά» για τα δικά τους δεδομένα, στα 20-25 μέτρα. Ρηχότερα υπήρχε και ένα κοπάδι μεγάλα μπαρακούντα, σημάδι πλούσιας ενάλιας ζωής, από τα οποία κοπανήσαμε δυο-τρία για μαλάγρα. Οι τουφεκιές και το αίμα προσελκύουν ακόμη περισσότερα ψάρια σε αυτά τα μέρη, αντίθετα με τη Μεσόγειο που όταν πέσει καμακιά νεκρώνει το τοπίο…

Γρήγορα ο Γιάννης ανέβασε ένα 20κιλο doggie, ξερό. Μετά ο Μιχάλης βάρεσε ένα μεγαλύτερο που τα πήρε όλα και χάθηκε στο μπλε. Δυστυχώς, μετά από λίγο το κορδόνι χαλάρωσε, σημάδι ότι η δίφτερη έφυγε από το ψάρι. Παράξενο. Μόνο κάτι σημάδια σα δαγκωνιές πάνω της μας υποψίασαν, αλλά… ποιος δίνει σημασία; Τα ψάρια κάτω έβραζαν. Χτύπησα ένα καλό και μετά ο Γιάννης άλλο ένα που το δευτέρωσε ο Μιχάλης. Μετά χτύπησα ένα χονδροειδέστατο που αφού ξέρασε τρεις φορές, ξεχύθηκε ιλιγγιωδώς στην άβυσσο και ξεψάρισε. Η αδρεναλίνη μας έτρεχε από τα αυτιά!!! Άναρθρες κραυγές («What is this “malaka” you keep yelling to eachother all the time?» μας ρώτησε απορημένος ο Shane) αντηχούσαν πριν, μετά και κατά τη διάρκεια κάθε βουτιάς μας …

Το απόγευμα επιστρέψαμε και πάλι. Η κίνηση ήταν φτωχή. Κατά παράξενο τρόπο, δεν υπήρχαν ούτε καρχαρίες. Μόνο κάτι jobfish και κάτι μικρούλια σκυλόδοντα. Είχα αποφασίσει από πριν να κάνω πλάνα με την κάμερα. Τα flashers είχαν μείνει να αιωρούνται έρημα, ώσπου το ρεύμα τα κόλλησε στα τοιχώματα του υφάλου. Σκεφτόμουν να την κάνουμε, όταν μια τεράστια τούνα ανέβηκε από το πουθενά και δάγκωσε με μανία τα καθρεφτάκια. «Τούνα!» φώναξα στο Γιάννη που βούτηξε με μισή ανάσα. Άκουσα τον πνιχτό θόρυβο της βολής και είδα το ψάρι να ξερνάει (συνήθεια κι αυτή) και να χάνεται στο μπλε. Ο Γιάννης προσπάθησε να το συγκρατήσει και βρέθηκε βυθισμένος μαζί με τους τρεις πλωτήρες δέκα μέτρα κάτω από την επιφάνεια… Μετά από μια τρελή κούρσα στα ανοιχτά, η αντίστασή του κάμφθηκε. Ένα πανέμορφο ψάρι 50 κιλών, αληθινό τρόπαιο, ήρθε στην επιφάνεια και το χαρήκαμε και οι τρεις πολύ. Ο Γιάννης δε, είχε χάσει κάθε επαφή με τα εγκόσμια. Βρισκόταν σε κυνηγετική νιρβάνα…

Tiger bommie

Μετά το μεγάλο ψάρι, χτυπήθηκε ένα ακόμη μικρότερο και τα παιδιά πήγαν να το δώσουν στη βάρκα. Αν και δεν το συνηθίζαμε το μοναχικό, είχα εξοικειωθεί τόσο με τον περίγυρο που είπα μέχρι να έρθουν να κάνω μια αιώρηση. Κατέβηκα μέχρι το τέλος του κορδονιού και αφέθηκα να λικνίζομαι στην ελαστικότητα του bungee. Αγνάντεψα το μπλε και χαμηλά, στον πυθμένα, διέκρινα μια σιλουέττα να ανεβαίνει.

«Αυτός είναι μεγάλος» σκέφτηκα, αναλογιζόμενος μια κουβέντα με τα παιδιά, για το ότι δεν είχαμε ακόμη δει μεγάλους καρχαρίες. Μετά, είδα το τετράγωνο μουσούδι και το άγριο βλέμμα που με κοίταζε και ανατρίχιασα. Άρχισα να ανεβαίνω φρικαρισμένος. Ο πεντάμετρος τίγρης ακολούθησε. Έφτασα στην επιφάνεια και έβαλα τις φωνές, κοιτώντας ταυτόχρονα κάτω, πίσω και γύρω μου. Η βάρκα ήρθε αμέσως. Τα πιο αργά 10 δευτερόλεπτα της ζωής μου… Πήδηξα πάνω φωνάζοντας «Tiger, a f@cking big tiger». Ήμουν κατά κάποιο τρόπο χαρούμενος, αλλά τα γόνατά μου καμιά ώρα μετά έτρεμαν ακόμη. Ο Ray γελούσε…

Tigers!

Μετά την πέμπτη μέρα, είχαμε γίνει εντελώς χοντρόπετσοι, σαν αυστραλοί. Κολυμπούσα μόνος μέσα στο ύφαλο του Flinter’s key, όταν βρήκα μια έξοδο προς το γκρέμι. Άγριο κομμάτι. Ο κοραλλιογενής τοίχος έκανε ένα μικρό σκαλί στα 25-30μ και γκρεμιζόταν στον ωκεανό. Πήγα να στρίψω μια γωνία και ένα σαραντάρι doggie πέρασε από κάτω μου. Φώναξα τη βάρκα και έφεραν τη Naomi και το Mickey (όπως βαφτίστηκε ο Μιχάλης από την καινούργια φίλη μας). Κρεμάσαμε τα flashers και αρχίσαμε το μαλάγρωμα. Μια τούνα -παγκόσμιο ρεκόρ πέρασε πατωτά και πορωθήκαμε. Μετά από λίγο, ένας καρχαρίας ανέβηκε ορμητικά από τα δεξιά. Μέχρι να το καταλάβουμε, ο 3,5μετρος τίγρης μας επιτέθηκε στην επιφάνεια. Κολλήσαμε μεταξύ μας, τον απωθήσαμε δυο φορές και έφυγε. Εμείς μείναμε και συνεχίσαμε να μαλαγρώνουμε για το doggie ρεκόρ. Μετά από λίγο ήρθε στην ομάδα και ο Tim. Κάπου εκεί ξαναείδα τον τίγρη πατωτά, να τρώει τη μαλάγρα παρέα με δυο καρχαρίες των υφάλων. Μου φάνηκε καλή ιδέα να κάνω μερικά πλάνα με την κάμερα. Κατέβηκα στα μεσόνερα και άρχισα να βιντεοσκοπώ (νόμιζα), όταν ο μεγάλος του αδελφός, ένα εξαιρετικό δείγμα 4,5 μέτρων, πεινασμένος μετά από τόσα ορεκτικά που του είχαμε προσφέρει, επιτέθηκε από τα ανοιχτά. Shit! Έστρεψα το όπλο και την κάμερα επάνω του και άρχισα να αναδύομαι, ενώ αυτός προσπαθούσε να φάει τις κάρμπον λεπίδες μου και εμένα μετά! Ο Tim κατέβηκε και βοήθησε να τον απωθήσουμε. Απομακρύνθηκε ίσα για να πάρει φόρα και την έπεσε σε όλους μας με λύσσα! Άγριο πλάσμα… Μετά από αλλεπάλληλα σπρωξίματα άρπαξε τα ψάρια στη σημαδούρα και τα έφαγε, μαζί με το μαχαίρι που τα κόβαμε και τα flashers. Μετά, έφυγε. Και εμείς το ίδιο βέβαια. Και αυτός ο αθεόφοβος ο Ray, όπως πάντα γέλαγε.

Βέβαια, με είχε διαβεβαιώσει ότι θα συναντήσουμε καρχαρίες τίγρεις στο ταξίδι. Προφανώς είχε διαγνώσει στο χαρακτήρα μου κάποιες επιθυμίες κρυφές κι από μένα τον ίδιο. Γι αυτό, όπως ανακάλυψα αργότερα, φρόντιζε να μας ρίχνει στις αγριότερες γωνιές των υφάλων. Δεν ήμουν ακριβώς σίγουρος ότι το θέλω. Η συνάντησή όμως μαζί τους, με έκανε -εκ των υστέρων- ευτυχισμένο και –πιστεύω- θετικότερο άνθρωπο. Μια εμπειρία σπάνια, που δε σ’ αφήνει ανεπηρέαστο (άσε που γίνεσαι άντρας…).

Η κατάρα

Μέσα στην αναστάτωση των στιγμών, δεν παρέλειψα να βιντεοσκοπήσω όλη τη φάση. Ή να νομίζω ότι τη βιντεοσκοπώ, μια και σε έναν έλεγχο ανακάλυψα ότι η κάμερα ήταν στο pause. Συνυπολογίζοντας το γεγονός ότι πριν δυο μέρες το ένα housing έμπασε νερά, όπως και το ότι το ίδιο είχε συμβεί και στις δύο κάμερες του Νικ Κουβαρά την προηγούμενη χρονιά, ονομάσαμε το φαινόμενο «η κατάρα της Θάλασσας των Κοραλλιών». Επειδή όμως δεν πιστεύουμε σε προλήψεις και επειδή η αυτή η θάλασσα είναι πολύ όμορφη για να έχει κατάρες, είπα να το γυρίσω: το επόμενο πρωί πάλι στο γκρεμό. Οι τίγρεις δεν ήρθαν, αλλά ήρθε ένας πεντάμετρος σφυροκέφαλος. Τα πλάνα βγήκαν φανταστικά!

Dart reef

Την τελευταία μας μέρα στη θάλασσα των Κοραλλιών, κολυμπήσαμε ίσως το ομορφότερο κομμάτι. Το Dart reef είναι ένας ύφαλος με τετράγωνο σχήμα, με πανέμορφα αβαθή γεμάτα ψάρια, ορατότητες πάνω από 50 μέτρα και τοίχους που πέφτουν κατευθείαν σε 800μ βάθος. Το απόγευμα, με τον Ωκεανό ακύμαντο όπως σπάνια τον βρίσκεις, βρέθηκα να κολυμπάω με το «Mickey» ένα απίστευτο σημείο. Από την επιφάνεια ως ένα μικρό σκαλί στα 30μ, δεκάδες τεράστιες πέστροφες μας κοίταζαν αμέριμνα. Ένα μεγάλο κοπάδι μπαρακούντα κολυμπούσε στα μεσόνερα, ενώ είμασταν περικυκλωμένοι συνεχώς από ένα κοπάδι πανέμορφα bluefin trevally. Εμείς, θέλαμε μόνο κάποιο μεγάλο doggie. Το ίδιο και δυo όμορφοι καρχαρίες των υφάλων με μαύρα άκρα (black tip) που κυνηγούσαν μαζί μας, περιμένοντας ήρεμα -όπως και εμείς- κάτω από τα flashers να αρχίσει το παιχνίδι. Είχαμε επιτέλους εξορκίσει τους δαίμονές μας.

Sniff…n’ the tears

Όπως όλα τα ωραία, έτσι και αυτό το ταξίδι έφτασε στο τέλος του. Αποβιβαστήκαμε στο Cairns. Το ίδιο βράδυ πήγαμε σε ένα χαμαιτυπείο και ήπιαμε “the australian way”- κοινώς γίναμε λιώμα- με τους καινούργιους μας καλούς φίλους. Το επόμενο πρωί αποχαιρετήσαμε το όμορφο Norkat II και τους καπεταναίους του ανανεώνοντας το ραντεβού για την επόμενη χρονιά. Όσο για τις θεωρητικές προεκτάσεις…

…«Ο μεσογειακός ψαροκυνηγός, διεισδύοντας στα ωκεάνια νερά, ερχόμενος σε επαφή με τα κοράλλια, τα ψάρια και τους καρχαρίες των τροπικών, κάνει ένα μεγάλο βήμα προς την ολοκλήρωση της υποβρύχια οντότητάς του. Διότι, το κυνήγι αυτό καθ΄εαυτό είναι ένα βασικό μεν, κομμάτι δε της μεγάλης εμπειρίας. Η εξοικείωση με το άγριο, ανεξημέρωτο περιβάλλον του Ωκεανού -εκεί που ο θνητός ξαναθυμάται την ευάλωτη φύση του- η επιβίωση αρχικά και η ταύτιση αργότερα με αυτό παραμένει η πεμπτουσία του εγχειρήματος.!

…Και όλα αυτά, σε ελάχιστη απόσταση και κόστος, χάρη στην ευλογημένη τεχνολογία και τον πολιτισμό μας (τι αντίθεση αλήθεια!): τα αεροπλάνα, τα σκάφη, τους δορυφόρους και το μαγικό διαδίκτυο.

Έτσι, ανοίξτε τον παγκόσμιο -πλέον- χάρτη και ονειρευτείτε. Οδηγός στην περιπέτεια το deep. Stay tuned.»