Κείμενο: Τάσος Καρτέρης Φωτό:deep magazine

Ξυπνάς ένα συννεφιασμένο κυριακάτικο πρωινό. Φθινόπωρο, αλλά το νοτιαδάκι που σε χτυπάει
καθώς ανοίγεις το παράθυρο, σου ψιθυρίζει  πως σιγά σιγά χειμωνιάζει. Πολλοί κοινοί
θνητοί, μελαγχολούν τις Κυριακές: το σαββατοκύριακο τελειώνει, οι υποχρεώσεις
ξαναρχίζουν, το άγχος της καθημερινότητας και διάφορα τέτοια υπαρξιακά μας κατακλύζουν.
Πολλοί κοινοί θνητοί, περιμένουν την Κυριακή για να βγάλουν τσάρκα την κοπέλα ή την
οικογένεια, να πιουν ένα καφέ και ν’ αρχίζουν πάλι να μυρίζουν την μελαγχολία στην
ατμόσφαιρα.. Ποιος ξυπνάει αύριο..
Εσύ όμως, που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, δεν είσαι διόλου ένας κοινός θνητός: είσαι
ψαροτουφεκάς!

Διάδωσέ το! (D. Kollias et al., Editorial., Deep Magazine., issue 22., p.6., deep
editions 2006.)

Είναι σαν να σου έχει απονεμηθεί τίτλος ευγενείας. Δεν θα ‘σουν περήφανος; Έτσι κι εδώ:
το ψαροτούφεκο στους καιρούς του καναπέ, της ξαπλώστρας και της αποχαύνωσης μπροστά την
tv, είναι ο υπέρτατος τίτλος ευγενείας. Κι επειδή είναι λίγο δύσκολο να μας αποκαλούν
Σερ, μια λύση μένει: spread the word! Δείξτο, μίλα το, και καμάρωσέ το, σε όλες τις
εκφάνσεις της κοινωνικής σου ζωής.
Στο video club νοίκιασε για πεντηκοστή φορά το «Απέραντο Γαλάζιο», κι όταν η συμπαθής
κοπέλα σου πει «το ‘χετε ξαναπάρει αυτό» αντιγύρισέ της, κοιτώντας τη με νόημα στα μάτια:
«κι ακόμα να το χορτάσω..» (99% θα σε περάσει για ψυχάκια, αλλά δεν κολλάμε τώρα σε
τέτοιες λεπτομέρειες). Στο εστιατόριο, κόλλα τον σεφ στον τοίχο, όταν σου πει ότι έχει
φρέσκια συναγρίδα: «Νιόφερτη ή από μόνιμο κοπάδι;» ρώτα τον, μόνο και μόνο για να δεις
την αντίδρασή του. Σε κάθε  περίπτωση θα την πληρώσεις χρυσή βέβαια, αλλά αυτό είναι ένα
άλλο θέμα. Στη δεξίωση φόρα το πορτοκαλί suunto χωρίς κανένα ενδοιασμό: Μα κύριε
διευθυντά είναι πολύ πιο ακριβό από το δικό σας monkey rolex .. (καλά αυτό το τελευταίο,
αν δεν σας παίρνει και πολύ, αφήστε το, γιατί σας βλέπω να το σκοτώνετε το suunto με την
πρώτη ευκαιρία). Στην παραλία πάρε μαζί και το σάκο των όπλων, ακόμα κι αν πας για
μπάνιο. Κάτι σαν μόνιμο αξεσουάρ ένα πράγμα: πας πουθενά χωρίς το κινητό σου; Ε, γιατί να
αφήσεις και το αγαπημένο σου 100αρι στην αποθήκη μοναχούλι του;
Καλά τα αυτονόητα ελπίζω να μην τα ξεχνάς: τις απόκριες ξέρεις τι θα ντυθείς, την
κουβέντα με τους φίλους σου ξέρεις σιγά σιγά που να την πας, και το t-shirt του deep σε
κρατάει άνετα ζεστό μέχρι Φλεβάρη. Ο κίνδυνος να γίνεις γραφικός είναι υπαρκτός βέβαια,
αλλά οι και άλλοι που συνέχεια μιλάνε για γκόμενες, αυτοκίνητα και ποδόσφαιρο, είναι
καλύτεροι;


Oh captain, my captain!

Αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε μόνο για να σε πείσει να αφιερωθείς ολοκληρωτικά στο ψάρεμα
με άπνοια, αλλά και για να πείσεις τους φίλους σου να ενταχτούν στη γλυκιά μας συμμορία.
Οι δυνατότερες φιλίες σφυρηλατήθηκαν μέσα στη θάλασσα. Θέλει κόπο και ψάξιμο βέβαια για
να βρεις το ζευγάρι που θα σε συντροφεύει άγρυπνα στο βυθό, αλλά όταν το βρεις ετοιμάσου
για μια φιλία σχεδόν εφηβική: το ίδιο πάθος, η ίδια θέληση και η ίδια αυταπάρνηση. Γιατί
ο ψαροκυνηγός, όπως αναμένεται να αποφανθεί και η επιστήμη τα επόμενα χρόνια, είναι η
εμπειρική απόδειξη ενός παρατεταμένου moratorium. Σας μπέρδεψα λίγο; Με άλλα λόγια: Ο
ψαροκυνηγός είναι η ζωντανή απόδειξη, ότι κάποιος μπορεί να παραμείνει έφηβος για πάντα!
Και ως έφηβος, θα αντιμετωπίσει ανάλογα και τις φιλίες του: με αυτοθυσία!
Τα περιστατικά πολλά: ο ψαροτουφεκάς που κουβαλάει το ζευγάρι του μέχρι την ακτή όταν
μιλούν οι κράμπες, ο αθλητής που παρατάει τον αγώνα για να συμπαρασταθεί στον φίλο του
που την τσίμπησε, ο βαθύτης που δεν θα επισκεφθεί ποτέ την μεσοπέλαγη αν δεν αισθάνεται
την ασφάλεια του βλέμματος του ζευγαριού του, κι εκείνος που θα αποκαλύψει την χαμένη στο
πουθενά, πέτρα με τις στήρες, μόνο στον κολλητό του (κι ας είναι στα 30..).  Παρ’ ότι
λοιπόν, το ψαροτούφεκο είναι από τη φύση του εγωκεντρικό, πάντα υπάρχει κάτι αδιόρατο
στον αέρα, μια «μυστική συμφωνία» που φιλιώνει έχθρες και δημιουργεί γενναίες φιλίες.
Μπορεί να’ ναι το αλάτι ή το διοξείδιο, ή και οι μεγάλες αναγκαστικές σιωπές απ’ τον
θόρυβο της εξωλέμβιας. Ότι και να’ ναι, αξίζει!
Δεν έχετε συναντήσει ποτέ έναν παλιό φίλο που είχατε χρόνια να δείτε, κι όμως νιώθατε λες
και μιλάγατε χθες; Έτσι και στο ψαροτούφεκο: οι αναμνήσεις και η νοσταλγία διαδέχονται
τις εμπειρίες και τις συγκινήσεις. Ο ροφός που σας ταλαιπωρούσε όλη μέρα στον μακρινό
κάβο, το ξύλο που φάγατε από το μπουρίνι εκείνο το απόγευμα, τα γέλια που ρίχνατε στο
γυρισμό από το νησί, οι περαστικοί που σας κοίταζαν περίεργα όταν αλλάζατε στην παραλία
καταχείμωνο, αλλά και τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος που κοιτάζατε απ’ τα μπαλόνια του
φουσκωτού και η μεθυστική μυρωδιά του βρεγμένου χώματος σ’ ένα αλησμόνητο ψάρεμα μετά την
καταιγίδα, όλα μαζί είναι εικόνες και αισθήσεις που δένουν τους ανθρώπους μέχρι τα βαθιά
γεράματα. Αλλά και τότε αγόρια, πάλι για ψάρεμα θα πηγαίνετε για να θυμάστε τα παλιά!
Άλλωστε το είπαμε και πριν: οι ψαροκυνηγοί δεν γερνάνε..

Οι τελευταίοι άγριοι.

They that go down to the sea
that prevail in great waters
They see the works of the lord
And his wonder in the deep...
Psalms 107 (23-25)

Το τετράστιχο περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο το πόσο ευλογημένη φάρα είναι ένας
απνεϊστας. Συνάμα όμως και άγριος! (με την καλή έννοια, εκτός αν σας παίρνει να το
χρησιμοποιήσετε διαφορετικά..). Κύριοι, είμαστε σίγουρα η τελευταία ανεξημέρωτη φυλή του
πλανήτη: κάτι σαν τα άγρια άλογα στις βουνοκορφές του Αίνου. Αχαλίνωτοι, κι αμόλυντοι απ’
όλες τις βαρετές εκφάνσεις της καθημερινότητας. Πηγαίνοντας στη θάλασσα, σβήνουν όλα:
δουλειές, ανησυχίες, στρες, αστυφιλία και υπερκαταναλωτισμός (ωραίο ξύλινο, θα
αναστενάξουν οι χειλούδες πάλι..).
Οι διαφορές μας με τους κοινούς θνητούς είναι πολλές και έκδηλες σε κάθε τέτοια βαρετή
αποτύπωση της καθημερινότητας που λέγαμε προηγουμένως. Όταν οι άλλοι μπαϊλντίζουν
ολημερίς στην παραλία, εμείς ξεβραχώνουμε τον ροφό μεσοπέλαγα με την κοντινότερη παραλία
να απέχει πολλά μίλια. Όταν οι άλλοι κάθονται με τις ώρες στην καφετέρια, κοζάροντας
συνεχώς εκείνη την κοκκινομάλλα που νομίζουν ότι θα τους κάτσει, εμείς καταπίνουμε
άπειρους διαφραγματικούς για την δικιά μας «κοκκινομάλλα» βασίλισσα, η οποία όμως sooner
or later θα μας κάτσει. Όταν οι άλλοι πάνε για σαββατοκύριακο στην Αράχοβα, εμείς
βρισκόμαστε ήδη στην αγαπημένη μας Κυκλάδα, παλεύοντας με τα μποφόρ, το κρύο, το ρεύμα
και τον μουντό ουρανό. Όταν οι άλλοι, τσακίζουν τα φαστφουντάδικα και τα cheesecake,
εμείς αφιερωνόμαστε με ευλάβεια στην ελαφριά μακαρονάδα, που θα μας δώσει τους
υδατάνθρακες που χρειαζόμαστε για το αυριανό ολοήμερο ψάρεμα. Κι όταν οι άλλοι
αναλώνονται σε αμέτρητα σαλιαρίσματα και γλύκες με το κορίτσι, εμείς το φιλάμε σταυρωτά:
«Μωρό μου σ’ αγαπώ, αλλά πρέπει να δοκιμάσω το καινούριο μου 120».
Εν ολίγοις, και σύμφωνα με τα παραπάνω, θα μπορούσαμε άνετα να κατατάξουμε την
ανθρωπότητα σε δύο κατηγορίες: τους ψαροκυνηγούς και όλους τους υπόλοιπους!
Εντάξει, το κείμενο αποπνέει έναν ψιλορατσιστικό και υπερβολικό χαρακτήρα, αλλά είμαι
σίγουρος ότι το χαίρεστε! Είμαστε διαφορετικοί!
Βέβαια πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος να έρθει κάποιος άλλος χομπίστας να σας κουνηθεί. Ο
κυνηγός που θα σας πει: βάρεσα ένα αγριογούρουνο 200 κιλά! Ο sky diver που θα καυχηθεί:
έπεσα από τα 50.000 πόδια! O bungee jumper με τη σειρά του: απ’ τον Ισθμό χωρίς
αλεξίπτωτο! Ουάου! Κι ο ορειβάτης δήθεν όλο νόημα: ξέρεις τι ωραία θέα έχει από το
Έβερεστ; Σε κάθε τέτοια περίπτωση η απάντησή σας θα είναι απλή και ταυτόχρονα αφοπλιστική:
-        Αναπνέοντας δεν τα έκανες όλα αυτά;
-        Ναι...
-        Ε, τι να μας πεις τότε...


Αίτιο - Αιτιατό.

Τα ερωτήματα που μπορεί να προκύψουν είναι πολλά. Όταν όμως κάποιος γίνει μέλος της φυλής
μας, αυτά θα πάψουν να τον απασχολούν. Άλλωστε τα πράγματα δεν είναι τόσο περίπλοκα: αν
συνδυάσει κανείς α) ότι την πρώτη μας «άπνοια» την κάναμε μέσα στη μήτρα, και β) την
θεωρία του homo delphinus, οι απαντήσεις βγαίνουν αβίαστα και με επιστημονική βάση:
είμαστε μοναδικοί, πολύ απλά επειδή είμαστε οι μόνοι που προσπαθούμε να επιστρέψουμε εκεί
που ανήκουμε...εκεί που άρχισαν όλα: στο νερό!
Δεν έχεις πολλές επιλογές. Be one of us!