Για πολύ καιρό ο καρχαρίας αποτελούσε τον χειρότερο εφιάλτη του δύτη -για αυτό ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό ο Steven Spielberg με τα τρομακτικά «Σαγόνια του Καρχαρία». Περνώντας όλο και περισσότερο χρόνο στο νερό, αντιληφθήκαμε πως το να έρχεσαι σε επαφή με έναν καρχαρία στο φυσικό του περιβάλλον τελικά αποτελεί προνόμιο. Επίσης με τον καιρό διαπιστώσαμε πως ακόμη και τα πλέον άγρια είδη ενδιαφέρονταν μόνο για τα ψάρια μας. Επιβιώσαμε από αναμετρήσεις με μεγάλους τίγρεις και σφυροκέφαλους και βιώσαμε φρενίτιδες χωρίς κανένα πρόβλημα. Μάθαμε να δείχνουμε σεβασμό σε αυτόν τον τέλειο υποβρύχιο κυνηγό και καταλήξαμε εθισμένοι να μοιραζόμαστε τους ίδιους κυνηγότοπους με το πλάσμα που μέχρι πρότινος αποτελούσε τον υπέρτατό μας φόβο. Λατρεύω τους καρχαρίες και σπάνια τους φοβάμαι. Η ύπαρξη καρχαριών άλλωστε σε μία περιοχή καταδεικνύει πως υπάρχουν τριγύρω αξιόλογα θηράματα και ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων δημιουργεί ένα εκρηκτικό κοκτέιλ αδρεναλίνης που κάνει το κυνήγι πραγματικά συναρπαστικό!