Ιούλιος 2010 Καλοκαίριασε.

Άργησε αλλά τα κατάφερε. Πως το κατάλαβα; Ταξιδεύουμε με τα φανελάκια, βάζουμε αντηλιακό, φοράμε καπέλα και βουτάω πλέον με την τριάρα μου. Α, και το βασικότερο: η βαθιά αποχή ζέστανε και γέμισε ψάρια. Καιρό είχα να δω τόσα. Ήταν πριν δυο-τρία χρόνια που ένας διαβόητος μπουκαλάκιας-ναργιλετζής-δυναμιτιστής (και όχι μόνο) της Ερμιονίδας έκανε μια ανεβασιά στα κεφάλια του Σαρωνικού αφήνοντας πίσω του στάχτες και αποκαΐδια (και μπόλικα άδεια μπουκάλια χλωρίνης απ' ότι μαθαίνω- ελπίζω να πάθει σύντομα νόσο). Από τότε είχα να δω ψαράκια. Πήγαινα στα αγαπημένα μου λημέρια -Πετροκάραβο, Λόνεϋ- και έφευγα με άδεια χέρια, χωρίς εικόνες. Κοινώς Φόλα. Ευτυχώς που σώνανε την κατάσταση τα πελαγίσια. Προχτές όμως, ήταν αλλιώς. Όπως παλιά. Το κατάλαβα όταν από το πρώτο κιόλας καρτέρι μια στήρα και μια πίγκα σηκώθηκαν στο μπλε και κοίταζαν. Όμορφα. Τα νερά ήταν καθαρό μπλέ, ζεστά, και έβλεπα τις πέτρες στα 35. Πήγα στο παλιό το πόστο. Μόλις ξεμύτισα στο σκαλοπάτι η μεγαλύτερη από δυο στήρες άρχισε να έρχεται. Περίμενα λίγο για να πάρει καλά το πλάνο ο G και μετά της έριξα. Πανέμορφη και μεγάλη. Όπως παλιά.

Στο επόμενο κομμάτι, πίγκες. Δύσκολες λόγω ώρας, μας πνίξανε. Είπα να δοκιμάσω την άλλη μεριά του κεφαλιού. Χαλάρωσα όμορφα και έφυγα. Καλοκαίρι, και οι βουτιές τόσο απολαυστικές... θα πέσω στο παρακάτω φρύδι... Την ίδια σκέψη έκανε και μια παρέα πίγκες και χώθηκαν όλες εκεί. Και που θα καρτερέψω τώρα, ε; Εκεί! Από πάνω τους. Μια χονδροειδέστατη στήρα κίνησε να με φάει. Οπισθοχώρησα λίγο και κόλλησε στη βέργα. Χράαατς! Η pelaj της μπήκε στο ρουθούνι (η «μυτιά» που σκοτώνει) και βγήκε στο κοτσάνι της ουράς. Έμεινε να κοιτάει ακίνητη, αλλά όχι ακόμη νεκρή, τις πίγκες που είχαν θαλαμώσει μπροστά της. Έλυσα μουλινέ και ανέβηκα τα απολαυστικότερα βαθειά της χρονιάς. Είχα πιάσει το προσωπικό μου όριο ψαριών, οπότε βγήκα στη βάρκα, λιωμένος από το άζωτο. Ώρα ήταν. Βγάλαμε φωτογραφίες μπροστά στο Μόδι για να πειράξουμε το Μοίρα ότι τα πιάσαμε στα μέρη του (πολύ μπουνταλάδικες οι στήρες σου Νικολάκη, μπράβο-κι έτσι...) και φύγαμε χαρούμενοι για πίσω. Οι στήρες ήταν 3.650 και 4.100 και θα γίνουν σύντομα σταρ. Φαγώθηκαν αμφότεραι στη σχάρα, με συνοδεία μοχίτα.

Summertime and the living is easy... Μακάρι να έμενε για πάντα (που θα πάει...)