"Αναπνεύουμε" κρατώντας την ανάσα μας, αισθανόμαστε ζεστασιά στην παγωμένη αγκαλιά της θάλασσας, σβήνουμε την δίψα μας με αλμυρό νερό,
"μαυρίζουμε την μέρα μας" και αισθανόμαστε χαρά. Είμαστε ψαροτουφεκάδες! Και ακόμα και τώρα το χειμώνα δεν χάνουμε την ευκαιρία να ζήσουμε το πάθος μας...

Τίποτα δεν είναι εύκολο αυτή την εποχή. Κρύο, θολούρες, κύμα και μικρή κίνηση ψαριών. Ευτυχώς η θάλασσα μας αποζημιώνει αρκετά συχνά για τους κόπους μας χαρίζοντας μας μερικά από τα πολύτιμα δώρα της.

Μετά από αρκετές ώρες άκαρπων βουτιών σε όλα τα βάθη και χρησιμοποιώντας όλες τις τεχνικές το κρύο και η κούραση είχε αρχίσει να μας καταβάλει. Μια μέρα, ακόμα, στην θάλασσα έφτανε στο τέλος και τα αποτελέσματα ήταν πολύ φτωχά. "Σε παρακαλώ δώσε μου μια ευκαιρία", μουρμούριζα μέσα από τον αναπνευστήρα μου. "Μόνο μία..."

Μια φευγαλέα κίνηση με έκανε να στραφώ αριστερά. Ο ροφός έσπευσε να τρυπώσει. Βουτάω στο μονόπετρό του, αντιδιαμετρικά αντίθετα από την πλευρά που τον είδα να μπαίνει. Εκεί με οδήγησε το ένστικτο μου. Έρχομαι πρόσωπο με το ψάρι και το χτυπάω. Προσπαθώ να το βγάλω από την τρύπα αλλά δεν τα καταφέρνω. Ανοίγω μουλινέ και αναδύομαι. Η επόμενη βουτιά είναι από το ζευγάρι. Καταφέρνει να βγάλει το ψάρι εκτός τρύπας. Αναδύεται με τα μάτια "γεμάτα χαρά".

"Ρε συ, τελικά, το ψάρι είναι μεγάλο..."