Στο μυαλό μου γυρνούσαν όμορφες εικόνες που έζησα σε αυτό τον τόπο το περασμένο καλοκαίρι. Ακόμη ένα καρτέρι. Εικόνες από μαγιάτικα, λούτσους, παλαμίδες. Τίποτα… Σήμερα οι ορατότητες δεν άγγιζαν ούτε τα δέκα μέτρα. Ο κακός βοριάς είχε σηκώσει όλη τη λάσπη από τον πυθμένα, με αποτέλεσμα το πολύ μακρύ όπλο που διάλεξα,  μαζί με τα όνειρά μου, να φαντάζουν σαν κάτι λιγότερο από κωμωδία.
Μετά από δύο ώρες αστοχίας, υπομονής και πολύ κρύου, άρχισαν να αχνοφαίνονται (στην κυριολεξία) τα πρώτα καλά σημάδια. Μικρές ντάσκες και παλαμίδες έδιναν ρεσιτάλ ταχύτητας ξεπαστρεύοντας το ψιλό μπροστά από το καμάκι μου. Περίμενα μέχρι την κατάλληλη στιγμή, τράβηξα την σκανδάλη και το μουλινέ άρχισε να σφυρίζει όμορφα. Στην επιφάνεια, έδεσα το μεγάλο όπλο στη σημαδούρα και έδωσα τη χαριστική βολή με το 95αράκι.
Η παραλία τώρα έδειχνε και πάλι τελείως καλοκαιρινή, δεν ένιωθα καθόλου το κρύο, ενώ είχα ξεχάσει την εκνευριστική θολούρα. Πόσο εύκολα μπορεί να τα αλλάξει όλα μία καλή βολή..;