Κάποτε είχα διατυπώσει σε αυτήν τη στήλη τη θεωρία του «αιώνιου καλοκαιριού» (eternal summer). Συνοπτικά, υποστήριζα (και εξακολουθώ) ότι ο ψαροκυνηγός που, ανεξάρτητα από την εποχή και τις καιρικές συνθήκες, δεν το βάζει κάτω και συνεχίζει τη δραστηριότητα απτόητος, καταφέρνει να διατηρήσει μέσα του τη ζεστασιά των καλοκαιρινών ημερών. Αυτό με κάποιο τρόπο μεταφράζεται ότι παντού υπάρχουν γωνιές, τόποι, νησιά, νησάκια και ξέρες όπου το καλοκαίρι συνεχίζεται. Πρακτικά, υπάρχει μια σοβαρή εξήγηση: αναζητώντας καλοκαιρινές συγκινήσεις ή/και θηράματα, αργά ή γρήγορα θα τα συναντήσεις, πολύπλοκα (π.χ. ταξιδεύοντας στο νότιο ημισφαίριο ή τους τροπικούς) ή απλουστευμένα (π.χ. χτυπώντας συναγρίδες και μαγιάτικα στην καρδιά του χειμώνα που, ναι, υπάρχουν).
Την έμπνευση για να ξαναθυμηθώ τη θεωρία του αιώνιου καλοκαιριού (που ποτέ δε σταμάτησα βέβαια να ενστερνίζομαι και να εφαρμόζω) μου έδωσε ένα πρόσφατο ψάρεμα στο οποίο ξαφνικά βρεθήκαμε με ένα δεμάτι ψάρια του κατακαλόκαιρου στο ψυγείο, ενώ γύρω έριχνε χιονόνερο (κάτι σαν το ανέκδοτο με τον εβραίο που γύρω γύρω ήταν Παρασκευή και εκεί Σάββατο ένα πράγμα). Τι ωραία! Αν και έχουν ήδη περάσει μερικές μέρες, η χαρά της παρέας ήταν μεταδοτική, μεταφέρθηκε στον περίγυρο και -μαγικά- περνάμε όλοι καλά. Τον κοροϊδέψαμε μια χαρά τον κακομούτσουνο χειμώνα.
Είμαστε άραγε προνομιούχοι, τυχεροί ή και τα δύο μαζί;
Εγώ πάντως, πολύ συχνά ευχαριστώ το κάρμα μου που από πολύ νωρίς έβαλε στη ζωή μου το υποβρύχιο κυνήγι και όχι μόνο για το αιώνιο καλοκαίρι στο οποίο πλέον ζω. Το ευχαριστώ για τα κυριακάτικα μεσημέρια που ενώ όλοι τρέχουν στα γήπεδα εμείς την ίδια ώρα συμμετέχουμε ψυχήν τε και σώματι στο ομορφότερο παιχνίδι, για τις ώρες που δεν συχνάζουμε στις καφετέριες, για το τσιγάρο που έκοψα (πάει καιρός πια, αλλά εξακολουθώ να ευγνωμωνώ το ψαροτούφεκο), για το κίνητρο να προπονούμαι και στα 48 μου να είμαι στην καλύτερη φόρμα από ποτέ, γι όλα τα κορίτσια που εντυπωσίασα με τα ψάρια μου (συμπεριλαμβανόμενης της εκλεκτής μου πλέον), για τις χαρές και τις ευκαιρίες που έδωσα στους γονείς μου να είναι υπερήφανοι για μένα, για όλα τα νόστιμα ψάρια που έβαλα στο τραπέζι της οικογένειας, για όλες αυτές τις υπεροξυγονωμένες ανάσες αλμυρού αγέρα που έχω πάρει, που πιστεύω ακράδαντα ότι αποτελούν ελιξήριο της ζωής.

Σ’ευχαριστώ ψαροτούφεκο. Θα σ’αγαπώ για πάντα.

Stay tuned

Δ. Κόλλιας